Televizyona, uyuşturucuya, politik veya dini kurtuluşun göstermelik çağrılarına güveniyorsak bunun nedeni sırtımızı dayayacak çok az şeyimizin olmasıdır, diğer bir deyişle, zihnimizin, yanıtlara sahip olduğunu iddia edenler tarafından ele geçirilmesini engelleyecek çok az iç kuralımız olduğu içindir.
Yüzyılımızın en büyük filozoflarından birisi olan Bertrand Russel kişisel mutluluğa nasıl ulaştığını anlatıyor: “ Yavaş yavaş kendime ve eksikliklerime karşı kayıtsız olmayı öğrendim; dikkatimi giderek artan bir şekilde dış nesnelere odakladım: Dünyanın durumu, bilginin farklı dalları, sevdiğim kişiler.”
“Ey Rabbimiz! Bizleri hidayetine erdirdikten sonra, kalplerimizi yamultma da, katından bize bir rahmet ihsan eyle. Kuşkusuz sensin bütün dilekleri veren ‘Vehhab’ Sen!..” (Al-i İmran Sûresi)