“Yalnız Kalmak İçin Mükemmel Bir Gün, yalnızlığın farklı yüzlerini, sıradan günlerin içinde saklı duyguları ve şehir yaşamının bireyde bıraktığı izleri ele alıyor. Aoyama'nın naif ve şiirsel dili, okurları bir yalnızlık ve kendini keşif yolculuğuna çıkarırken, içsel sessizlikle yüzleşmeye çağırıyor.” Kitap bu şekilde özetlenmiş fakat ben okurken kitap bir şeyler anlatmak istiyor gibi hissedemedim. Sanki başrol karakterinin günlük yaşantısını okuyor gibiydim. Vadettiği kendini keşfetme duygusunu bana geçiremedi. Evet zaman zaman kızın kafasında oluşturduğu senaryolar ve hissettiklerini söyledikleri gerçekçiydi fakat sanki çok yüzeysel kaldı. Kızın aşık olduğunu, yalnızlık çektiğini ya da kendini bulma arayışını tam anlamıyla hissedemedim. Belki her okuyucu için geçerli değildir ama maalesef benim için dümdüz okuduğum bir kitaptan öteye geçemedi.