Asi Merve
@meryae
11 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
10/10
9 saatte okudu
·2022 83. kitabı
Violet’m evinde, bilgisayarının başında oturmuş, o kusursuz dudaklarının mükemmel köşeleri hafifçe yukarı kıvrık halde ekrana bakarak gülümsediğini hayal ettim. Gülümseyen Violet. Gözümü ekrandan ayırmaksızın gitarımı aldım ve arka planda tutturduğum bir ritim eşliğinde şarkı sözleri uydurmaya başladım. Hâlâ burada ve yaşıyor olduğuma şükrettim. Aksi takdirde bu
anı kaçıracaktım. Bazen uyanık olmak ne güzel şeydir. “Bugün de olmaz,” diye mırıldandım. “Çünkü bana gülümsedi.”
23 Mart 1950 tarihinde Italyan şair Cesare Pavese şöyle yazmış: “Aşk gerçek anlamda en yüce manifestodur; var olma ve değer verme dürtüsüdür. Sonunda ölüm varsa da haykırarak, kahramanca karşılamaktır ölümü... Kısacası, iz bırakmaktır. ” Bunu yazdıktan beş ay sonra bir gazete bürosuna gidip ölüm ilanı için arşivden bir fotoğrafını seçmiş. Ardından bir otele gidip kendine oda tutmuş.
Günler sonra bir otel çalışanı, Pavese’nin yatağa uzanmış haldeki ölüsünü bulmuş. Ayakkabıları dışında şık bir biçimde giyinikmiş. Komodinin üzerinde on altı adet boş uyku ilacı kutusunun yanında bir not bulmuşlar: “Herkesi affediyorum ve herkesten af diliyorum. Olur mu? Bir de, arkamdan fazla dedikodu yapmazsanız sevinirim.”
“Her şey yok olsa da bir o kalsa geriye, varlığımı sürdürürüm yine; ama her şey kalsa yerinde ve bir o yok olsa, evren bütünüyle
yabancılaşır benliğime. ”
“Yabancı,” diye mırıldandım kendi kendime. “Aynen öyle.”
Uyku haplarını toplayıp avcuma aldım. Hepsini birden içip yatağıma uzanabilirdim. Ardından gözlerimi kapar ve bu dünyadan yok olur giderdim. İyi de o zaman, tekrar kuleye çıkmayacağından emin olmak için Violet Markey’ye kim göz kulak olacaktı? Avcumdakileri tuvalete atıp sifonu çektim.