parmaklıklar arasından odama girmeye çalışan güneş ışığını, vücuduma almak adına oturdum kanepeme
oturdum ve duruldum
hayatın koşturmacasına ayak uydurma pahasına, kurduğum birliktelikleri düşündüm
düşündüm ve utandım kendimden
eskiden daha mutluydum kendimken
müteşekkirdim annemin ettiği dualara ‘amin’ derken
şimdilerde oldukça rahatsız olmaktayım
hakkım değil iyi niyetli dilekler ve dualar
farkındayım
içimdeki coşkuyu öldürdüm,
artık
yetişilmesi gereken bir yere
sakin adımlarla gidebilirim
acelem yok