“Bazı geceler, kendime sessizce ‘Nasılsın?’ diyorum. Cevap yok. Çünkü bazı sorulara artık cevap aramıyorum.
Yalnızlık, önce bir boşluk gibi giriyor içeri, sonra bir alışkanlık oluyor.
Sustuğum her cümle, zamanla beni büyütüyor.
Artık kimseyle konuşmadan da düşünebiliyorum. Kimseye dokunmadan da hissedebiliyorum.
Kırgın değilim; sadece eksilerek olgunlaştım.
Ve insan, bazı eksilmeleri büyüyerek taşır.”