Tünelin ucunda ışık göremesek de bir ışığın var olduğuna,er ya da geç görüneceğine inatla inanmamız gerekir.Bazıları geleceğe olan inançlarını kaybetmedikleri için sabrederler.Bazıları,işi bitirmeye cesaret edemediklerinden.
İçimde koyulaşmış olan öfkeyi toplamak zorundaydım,tıpkı çölde kaybolup susuz kalınca yaprakların ve çiçeklerin üzerindeki çiğ damlalarını biriktirip içen insanlar gibi.
Öfkeliydim,kendime karşı öfkeliydim.Bana hep böyle olur.Kelimelerin tadını unutacak kadar uzun süre susarım ve birden bent yıkılır,içimde ne varsa,tuttuğum ne varsa boşaltırım,bitmez tükenmez bir gevezelik başlar;daha çenemi kapamadan pişman olmuşumdur bile.