Gizem Mercan
@mgzmrcn
Luthier - Klasik Kemençe
Ege Üniversitesi Konservatuvarı - Çalgı Yapım
İzmir
7 okur puanıEylül 2017 tarihinde katıldı
Ortalama insanda,
Herhangi bir günde,
Herhangi bir orduya yetecek kadar,
İhanet, nefret,
Şiddet ve saçmalık vardır.
Ve cinayet konusunda en becerikliler,
Cinayet karşıtı vaaz verenlerdir.
Ve nefreti en iyi becerenler,
Sevmeyi vaat edenlerdir.
Ve son olarak
Savaşı en iyi becerenler,
Barışı vaaz edenlerdir.
Barış vaaz edenlerin huzuru yok.
Sevgiyi vaat edenler sevgisizdir.
Vaaz edenlerden sakının.
Bilmişlerden sakının.
Durmadan kitap okuyanlardan sakının.
Yoksulluktan nefret edenlerden
Ya da gurur duyanlardan sakının.
Övgü göstermekte hızlı davrananlardan sakının,
Karşılığında övgü beklerler.
Sansürlemekte hızlı davrananlardan sakının,
Bilmedikleri şeylerden korkarlar.
Sürekli kalabalıkları arayanlardan sakının,
Tek başlarına bir hiçtirler.
Ortalama erkekten,
Ortalama kadından sakının,
Sevgilerinden sakının.
Sevgileri vasattır aranır dururlar.
Ama nefretleri dâhiyanedir.
"Machiavelli'den bir söz alayım (alıntı Sontag'ın Metafor Olarak Hastalık'ından): Tükenmenin, erimenin başlarda tedavisi kolay ve anlaşılması zordur; ancak zamanında keşfedilmediğinde, ya da uygun bir ilkeye göre
tedavi edilmediğinde, anlaşılması kolaylaşır ve tedavisi güçleşir. Olup biteni önceden ancak yetenekli kişiler görebilir, böyle bir mesafeden görülünce doğacak kötülükler tedavi edilebilir; ne zaman ki herkesin
görebileceği kadar büyürler, artık bir çare kalmamıştır."
"Terapinin getireceği sonuç, uzun, kısa, sonlu ya da sonsuz bir yalnızlık sürecidir. Terapi kişiye yüzleşebileceği güvenilir ve anlaşılır bir dünya verir, ancak terapist hastayı içine düşeceği yalnızlıktan koruyamaz. İnsan istediklerine ancak gelecekte ulaşabileceği için, tüm yaşamı bir risktir. Bu risk insanın kendisinin bilincine varmasında içkindir."
"Kaygı ve suçluluk da hasta tarafından anlaşıldığında yapıcı olanaklar taşırlar; asla eritilmeye çalışılmamalıdırlar. Kişinin kendi psikolojik yüreğiyle bu son bağlarını (ilaçlarla, telkinle, koltuklamayla) kesmek, onu kendisinin olmayan bir dünyaya, varoluşa itmektir."
"Ölümle (insanın kendi varlığının hiçbir yankısını bulamadığı bir dünyayla) yüz yüze gelebilme yetisi (cesareti) gelişmenin önkoşuludur, insanın kendi bilincine varmasının ve kendisini bulmasının önkoşulu. Bireyin kendi yokoluşunu karşısına alması yaşamın trajik yanının yaşanmasıdır. Varlık alanını bir sis gibi örten hiçlik ile yüz
yüze gelerek, kendi beklentisine, istemine, emeğine, çabasına rağmen varlığın yokluğa düşmesine karşı, hiçlik bulutunun içine yeni
bir varlık alanını yaratmak üzere dalabilmesidir. Bu deneyim sembolik olarak kısmi bir ölüm ve tekrar-doğma olarak sık sık karşımıza çıkar."