Mehmet ÇAPAT
@mhmtcapat
post-nevrotik münzevi
25 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
dostoyevski’nin taşrada geçen, üst tabaka insanının, rus sosyetesi üzerine yazılmış derin anlam taşıyan, her kesimden karakterleri bulunan sürekleyici ve muazzam bir yapıtıydı. kitabın çokça içine girmeden yazarın kitaptan çıkarmak zorunda kaldığı bir bölüme değinmek istiyorum. beni fena sarstı. ana karakterlerden stavrogin’in 14 yaşında genç bir kızla yaşadığı korkunç deneyim ve bundan duyduğu utanç ve pişmanlık beni şaşırttı. böylelikle kitabı, kafamda tasarladığımdan daha farklı bir biçimde sonlandırdım. piskopos tihon’la diyaloğu da aynı güzellikteydi. tabi yaşanan durumun sarsıcı etkisi kitaba odaklanmamı biraz geciktirmiş olsa da sonradan tekrar toparlayabildim. genel anlamıyla dostoyevski yine şaşırttı beni diyebilirim, iyi okumalar dilerim :)
“Benim için Tanrı’nın yokluğundan daha yüce bir fikir yoktur. Tüm insanlık tarihi bunun kanıtıdır. İnsanoğlu kendini öldürmeden yaşayabilmek için icat etti Tanrı’yı ve günümüze dek tüm insanlık tarihi bundan ibarettir.”
“Hiçbir şeyi bağışlamıyorsunuz, çünkü bağışlanacak hiçbir şey yok.”
“Aptallık, sıklıkla hak etmesine karşın hiçbir zaman böylesine görkemli bir başarı elde edememiştir. Çünkü, tıpkı deha gibi aptallık da insanoğlunun yazgısı üzerinde aynı yararlı etkiye sahiptir.”
“İnsanoğlu mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz; yalnızca bu nedenle mutsuz. Hepsi bu! Her şey bundan ibaret!”