o an fark ettim. benim kedilerle sorunum yokmus meger. benim herkesle sorunum varmis aslinda. nefes alan her seyle. kediler en sabirsiz canlilar oldugundan ben de butun tepkimi onlara gosteriyormusum. o an far ettim. cunku o kedi bana sabretti, zaman ayirdi, acele etmedi, herhangi bir sey beklemedi, acikli hareketlerle ilgimi cekmeye kalkmadi. usudugu de ac oldugu da belliydi ama bunlarla ilgili hicbir sey hissettirmedi. muhtemelen onu istemedigimi belli etsem beni anlayisla karsilayip uzaklasirdi yanimdan. o benim ne yapacagimi bilemedigimi anladi ve bana zaman tanidi. onyargiyla yaklasmadi, niye pis pis bakiyor bu adam bana demedi. abartili jest ve mimiklerlr sevgi gosterisi yapmami da istemedi. sadece bakti, dogru zamani bekledi ve usulca sokuldu, kus tuyu gibi, sessiz, zarif ve rahatsiz etmeden.
mutluluk dedigimiz sey kandirmacadan baska bir sey degildir ve ancak karsimizdaki onsanlarin gercekte ne dusundugunu bilmedigimiz surece mumkundur. kendi mutlulugunu baska insanlarla tanimlayabilen biri, gercekte hicbir zaman mutlu olmamistir.