Van Gogh’un bənzərsiz əsərlərindən biri olan “Ulduzlu Gecə”nin üz qabığı olaraq seçildiyi bir kitab.Ruhən ölmüş bir insanın etdiyi pisliklə yenidən yaşamağa başlamasını anlatan bir kitab.Ah o qədər gözəl yazılıbki…Bir insanın belə bir kül yığınından anka quşu kimi doğulduğunu oxumaq düzü məni xoşbəxt etdi.. Bəlkə də burjuva sinfindən ayrılıb o insanlarla gəzdiyi möcüzəvi gecədə özünə aid olmayan pullarla etdiyi yaxşılıqların belə bir təsiri olacağını təxmin etmək çətindir.Amma nəticədə əsl xoşbəxtliyin hər zaman başqalarını xoşbəxt etməkdən keçdiyini demirikmi?