İnsanların birbirleriyle didişmeleri benim canımı epeyce sıkan bir konudur. Ancak bundan daha çok üzüldüğüm konu, kalplerinin her eğlenceye karşı açık olması gereken genç insanların, bir daha ele geçmeyecek olan gençlik günlerini ahmakça şeylere dertlenerek geçinmeleri, iş işten geçtikten sonra da anlamsızca dövünmeleridir. İşte buna çok üzülürüm.
O günden beridir güneşi, ayı ve yıldızları kendi hallerine bıraktım. Çünkü benim için ne gece, ne de gündüz ayrımı kaldı. Tüm evren etrafımdan silindi ve sadece o kaldı.
Tüm haksızlıklara katlanabilirim, baskı yapanlarla aynı düşüncede olmayı da bilirim ama sırtıma binmiş olanların benim sırtımda başkalarını dövmelerine izin veremem, veremem...