Mine
@minetopal
Ben çoğu zaman, unutmak,kendimden kaçmak için hatırlıyorum çocukluğumu.
Bir canlı cenazeydim artık; ne beni diriler dünyasına bağlayan bir şey vardı,ne de ölümdeki unutmadan,huzurdan yararlandığım.
"Bir de bakalım Leyla köşesinden
Aşkın kadın adlı penceresinden
Bırakmıştı kendini yazılmış olana
Susmak ve konuşmamak denen cana
Evlenmişti ve görünüşte mutlu
Şimdiden memnun ve gelecekten umutlu
Fakat bir eksiklik ufacık bir nokta
Kalbi kurcalıyordu hala
Mecnun ne olmuştu neredeydi
Nasıldı ne yapıyordu hali neydi
Geceleri loş gölgeler arasında
Kum tepelerinde ay yarasında
Mecnuna benzeyen hayaller olurdu
Bu anlarda sanki kalbi dururdu
Bitmiş olan bir daha mı başlayacak
Ne çare başlayan başlamamış
Bitmiş bitmemiş olacak
Gibi gelirdi ona
Ürküntü geçmiş ama erememişti huzura
Karanlık bitmiş fakat erememişti huzura
Ay tutulmuş tutulmuş kurtulmuştu
Gönlu zaman zaman tutmuştu mustu
Gün kırmıştı siyah çerçevesini
Yarmıştı ışıkta ötesini berisini
Baskın korkusuyla ürperen çadırların
Bugün düzen ve güven, ama yarın!!
Yarına bir güvence olmayan
Neye yarar böyle bir şimdiki zaman
Acıyla da olsa dopdolu olan hayat
Boşalmıştı zemberegi boşalmış bir saat gibi. Dönmüştü bomboş bir kagıda
Ben eski ben değildim;çağırsaydım getirseydim de konuşsaydım onunla, duymaz anlamazdı beni.
Yüzü eskiden tanıdığım bir adamın yüzü olurdu da benim yüzüm olmazdı,benim bir parçam bile olmazdı.