Mine
@mineyk
54 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Ebeveynler çocuğun sonsuza dek çocuk kalmasını isterler. Bu nedenle de ödül ve cezayı çocukları dizginlemek için kullanırlar. “Senin iyiliğin için” “seni önemsediğim için” gibi bahaneler kullanarak çocuğun çocuk kalmasını sağlamaya çalışırlar. Yetişkinlerin bu tutumunda saygıdan eser yoktur, ayrıca böyle bir tutumla iyi ilişkiler kurmakta mümkün değildir.
Sınıfında sürekli sorunlu davranışlar sergileyen bir öğrenci var diyelim. Bu sorunlu davranış kime yöneliktir? Elbette sana.
Bir öğrenci sadece sana gösterdiği hale büründü ünde, sorunlu davranışları yalnızca sana yöneliktir. Bu ebeveynleri ilgilendiren bir sorun değildir. Tamamen seninle öğrenci arasındaki ilişkide ortaya çıkan bir sorun. Çünkü senden yardım istiyorlar, başka kimseden değil. Üstelik bunu tam da senin önünde yapıyorlar. Tam da senin görüş alanında olacakları zamanları seçiyorlar. Kendi evleri olmayan başka bir dünyada, yani senin sınıfında, kendilerini konumlandıracakları bir yer arıyorlar. Onlara saygı duyarak, kendilerini konumlandıracakları yeri göstermelisin.
Demokrasi yerine diktatörlükle yönetilen bir toplumda, neyin doğru neyin yanlış olduğuna ilişkin bütün kurallar tamamen dillerin takdirince belirlenir. Bu elbette ülkeler ve tüzel varlıklar için de geçerlidir. Aileler ve okullar içinde. Yönetimin böyle olduğu topluluklarda kurallar son derece keyfi bir şekilde uygulanır.
İnsanlar Aslında sadece liderin karakterini beğendiklerinden, onun düşünce ve inançlarını desteklediklerinden dolayı değil, övünme ya da azarlanma amacıyla da itaat ederler.
Burada sorun şu ki insanların övülmek için bir araya geldiği ortamlarda rekabet ortaya çıkar. Kişi bir başkasının övülmesini sinir bozucu bulur ama kendisi övülmekten gurur duyar. Kişi için önemli olan daima başkalarından önce ve onlardan daha çok övülmektir. Ayrıca sürekli liderin gözüne girmeye çalışır. Topluluk bu şekilde ödül için rekabet etme ilkesi ile kontrol edilebilir hale gelir.
Rekabet ilkesine göre değil, iş birliği ilkesine göre yönetilen bir topluluk demokratiktir.
Başkalarıyla rekabet etmek yerine, başkalarıyla iş birliği yapmayı her şeyin üstünde tutmalısın. Sınıfına iş birliği ilkesine göre yönetmeyi öğrenebilirsem, öğrencilerin “ insanlar benim yoldaşım” anlayışına dayalı bir hayat tarzı benimsemeye başlar.
Övgü beceri sahibi birisinin beceri sahibi olmayan birisine verdiği yargıdır ve amaç manipülasyondur.
Kendini sorgulamaya dair söz verdirmek de bir yere varılamaz. Buradan bir beklentiye girmemek lazım. Kabahat işleyen kişilere genelde özür veya kendini sorgulama yazısı yazdırılır ama bu yazılar yalnızca affedilme amacıyla yazılır ve asla kendini sorgulamaya gitmez. Hatta bunları yazdıran kişinin kendini tatmin etmesine yarmaktan öteye geçmeleri pek mümkün değildir. Bana kalsa, ben o kişinin kendi yaşam tarzını sorgulamasını isterdim.
Öğrencilerin özel kişiler olursa, böylece seninle eşit düzeye gelirse, otoritenin yıkılmış olacak. Şu anda öğrencilerinle dikey ve hiyerarşik bir ilişki kuruyorsun ve bu ilişkinin çökmesinden korkuyorsun. Bu yalnızca eğitimcilerin değil bir çok ebeveynin de bilinç altındaki gizli bir korkudur.
İnsan böylesi bir sorumluluktan nasıl kaçar? Cevabı basit: çocukları kontrol ederek. Yani çocukların yalnızca güvenli ve tehlikesiz yolları seçmelerine izin vererek ama hesapta olmayan maceralardan men ederek. Mümkün olduğunca kontrol altında tutarak. Kişi bunu çocukları önemsediğinden değil, tamamen kendini koruyabilmek için yapar.
Bir çocuğun, “ arkadaşımın evine oyun oynamaya gidebilir miyim?” diye sorduğunu Varsayalım. Kim ebeveynler “tabi ki gidebilirsin”diye izin verir ve ardından “ödevini yaptıktan sonra” koşulunu koyar. Kimisi de çocuklarının dışarı çıkıp oynamasını doğrudan yasaklar. her ikisi de çocuğu bağımlılık ve sorumsuzluk konumuna sokan davranış biçimleridir. Bunun yerine çocuğa öğretilmeli:” bu kendin karar verebileceğin bir şey.” kendi yaşamının ve gündelik eylemlerinin kendi belirlediği şeyler olduğu öğretilmeli.
Her zaman onlara yardım etmeye hazır olduğunu ifade etmene ve onlara yardım edebileceğim bir mesafeden-fazla yakın olmayan bir mesafeden-10’lara göz kulak olmanı söylüyorum bu kararları başarısızlıkla sonuçlanırsa da