Minty Minty
@mintygreenbow
39 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Kitap ilk başta güzel tespitlerle başlasa da özellikle 2. bölümden itibaren bolca tekrar içeriyor ( zaten kitapta da 'daha önce dediğim/yazdığım' gibi ifadelerle yazar kendisi de aynı şeyleri tekrar ederek yazdığını belirtiyor.) Kitabı tek cümleyle özetlemek gerekirse bu 'Çocuğun bireyselliğine saygı gösterin' olurdu. Kitapta o kadar çok anne babanın çocuğa zarar veren detay davranışlarından bahsedilmiş ki (çocuğa zarar veren ebeveyn davranışlarının varlığını inkar etmiyorum), çocukta hasar bırakmadan çocuk yetiştirmek imkansız hissi oluşturdu bende, ütopik bir dünya gibi. Kitaba göre neredeyse hiç kimse doğru anne babalık yapamıyor. Halbuki kitabın en başında anne babaların çocuğa isteselerde mükemmel davranamayacakları, önemli olanın bunu kabul etmeleri gerektiği yazdığında, 'evet mesele bu' demiştim. Hayatın denge üzerine kurulu olduğunu düşünüyorum ve bu kitap bana çok uçlarda geldi.
Son olarak dini hassasiyeti olanlar için bazı kısımlar rahatsız edici olabilir.
İkinci bölümden sonrasını okumadım kitabın, ilk iki bölüm kitabın vermek istediği mesaj için fazlasıyla yeterli oldu.
Araştırmacılar, yalnızca tacizlerin değil, ebeveynin şefkatli temasından yoksun kalmanın da, özellikle duyguları kontrol eden beyin bölümlerindeki gelişmenin geri kalmasına yol açtığını saptamıştır.
Ancak bizim şartlarımıza uyduğu takdirde burada yaşayabileceğini söylediğimiz ve gidecek başka yeri de olmadığını aslında bildiğimiz çocuk, dünyaya getirdiğimiz ama yersiz yurtsuz bıraktığımız bir çocuktur.
Amaç çocuğun kendi sesini, kendi duygu ve düşüncelerini duymasını sağlamak olmalıyken biz bunları bastırıyoruz. Hayatımız, sonrasında, çocukken bastırmayı öğrendiğimiz sesimizi yeniden bulmakla, onunla irtibata geçmeye çalışmakla geçiyor.