Tiştek bi hêsanî nabe , belkî dibe lê ez nizanim bicîh bînim , demên berê qîz li qorzîka pencereyan an derîyan hişk dibûn ji tirsa gurmgurma dilê wan bû xort jî li pişt goşeyên dîwaran li ber dîwarên dikanan hişk dibûn li benda hezkirîyên xwe ku hema deqeyekê jî be çav li çava bikeve ku hilmek germ xwe bera nava dil de . Îro jî êdî çav li telefonan guh li benda tingînîya peyaman diqurimin . Lê ya ez dizanim her evînek revek ji jîyana ku têde ne ji ber ku dema nûgihîştî dibin qet ji jîyana ku tîde dijîn heznakin bi awayrkî dest dipelînin da ku xwe ji wir bixelasixin mala bavê wekî dojehê dixwîye , bi gelemperî newisa be jî ji sedî heftê û pênç wisa difikirin . Gelo sedem çi ye ?!
Dixwazim hinekî lêkolîn bikim li ser vê mijarê gelo kî wisa difikire an fikrên herkesî wisa ye !