merve kaya
@misliriih
ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum, bahar da sürgülenir içime katranlar da, yürürüm çünkü ölümdür yürünülmeyen.
bir yanında münzevî hıçkıran Leylâ kuşu
sen henüz tanımadın sevda denen yokuşu
sen henüz yorulmadın yokuşta devler gibi
yıkılmak üzere olan çâresiz evler gibi
sen henüz vurulmadın uçarken göklerinde
sen henüz bir oltaya takılmadın derinde
karalar bağlamadın; beni anlayamazsın
o kalp sende durdukça gülüm, ağlayamazsın
Sayfa 76
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öyle kullar yürüdü ki bu toprağın üzerinde, onların sözü inci, hâli huzur, nazarları rahmetti.
Sayfa 76
Ben ancak kendime benzerim, size benzeyemem. Üç buçuk günlük fani dünyaya göbek bağımla bağlanamam. "El âlem ne der?" nöbetlerine kapılıp mütevazı dünyamı terk edemem.
Bazen çorabı delik, bazen pantolonu ütüsüz, bazen geleceği karanlık, bazen geçmişi kalabalık dolaşabilirim.
Ama gönlü yamuk, beyni bükük dolaşamam.
Ben aynalardan kaçamam. Baktığım her yüzde, tuttuğum her elde, dokunduğum her tende kendimi görürüm.
Sayfa 100
"sekiz haziran'da doğanın, doğduğu ân'a şiir" isimli şiirle başlıyor kitap ve bu şiir;
saçlarında bahar gülümsemesi
kulağında kâtip meleğin sesi:
"Ey, birgün şâiri vuracak dilber
Allah-ü Ekber, Allah-ü Ekber!.." diye bitiyor..
Sayfa 11