Zehra sevmek ve kendini sevdirmek ihtiyacıyla doğmuş bir çocuktu. Küçükken kedi yavrulsrı gibi sokulgandı.
Reklam
Kitaplarından başını kaldırmıyor, kimse ile ahbab olmuyordu. Kendi yaşında çocuklara mahsus olan neşelerden, hüzünlerden, hoppalıklardan onda eser yoktu, yaşlı başlı bir insan gibiydi.
Bütün sevdikleri ölmüştü, babası hapisteydi. Ya açlıktan ölmeye, ya sürünüp sükut etmeye mahkumdu.
Gerçi artık onun evlenmemesi sade bu eski göz yılgınlığının neticesi değildi. Uğradığı felaketlerin geçirdiği hayatın da bunda payı vardı.
Reklam