Aurora
@misspurposeless
Kitap okuyorum, bir şeyler yazıyorum, oyun oynuyorum ve şarkı dinliyorum.
238 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın konusu: 1970'lerin zor zamanlarında Allbright ailesinden Ernt Allbright Vietnam Savaşından dönmüştü ve kendine gelememişti. Ernt kabuslarından kurtulabileceği ve eski yaşamındaki gibi olabileceği bir yer ararken savaşta ölen arkadaşından Alaska'da bir arazi ve içinde ev miras kalır. Ernt, Alaska'nın kendine iyi geleceğini düşünür, eşi Cora ve kızı Leni'de ona uymaktan başka bir şey yapamaz.
Bu yoruma nasıl başlayacağımı cidden bilmiyorum. Kitabı bitirdim ve yazarın en az ağladığım kitabı oldu ama yine de diğer kitapları gibi uzun süre hatırlayacağım bir hayat hikayesi okudum. Kitabın yarısından fazlasında göğsüme bir şeyler oturdu. Ailenin her ferdine -bazılarına bazen sinir olsam da- ayrı ayrı üzüldüm. Ve yazarın bu kitabında yine bir şeylerin farkına daha iyi vardığımı anlayabiliyorum. Bu yorumda akıcıydı, güzeldi tarzı şeyler söylemek içimden gelmiyor çünkü kitap beni aldı, götürdü zaten. Böyle kelimeler kullanmak çok basit kalacakmış gibi hissettiriyor. +18 kitap ve artı olarak hassasiyet oluşturabilecek şekilde şiddet ögeleri yer almakta, uyarımı yapayım.
Spoiler yorumuna bir an önce geçmek istedim çünkü asıl anlatmak istediklerim buradaymış gibi hissettirdi. Ernt'e her ne kadar sinir olsam dahi sonradan sadece tedavi edilmesi gerektiğine inandım. Cora'nın ona olan aşkı o kadar tuhaftı ki, her şeye rağmen kızına olan sevgisi her şeyin önüne geçti. Hem farklı aşkları hem de anne-çocuk sevgisini çok güzel işlediğini düşünüyorum. Ayrıca cidden Alaska gibi bir yere alışmak ve orayı sevmek cidden büyük bir cesaret ister. Ayrıca Kaneq'te herkesin birbirine olan bağlılığı, şu anda da olması gereken komşuluk duygusunu hissettirdi. İri Marge, Tom Walker, Thelma cidden güzel insanlardı. Bunların dışında asıl mesele Matthew ve Leni. İkisini de cidden çok sevdim.
"Bunun bizi ne yaptığını biliyorsun, değil mi?" dedi annesi.
Leni babasının solgun ve kaskatı vücudunun karanlığın içine doğru çekildiğini hayal ederek annesinin yanında durdu. Babasının en nefret ettiği şey. Karanlık. "Bir felaketten sağ kurtulan iki kadın," dedi. Sözlerindeki ironiyi fark etmemişti bile. Babasının onlardan olmalarını istediği şey olmuşlardı.
Bir felaketten sağ kurtulan iki kadın.
Oysa şimdi orada sadece bir kişi vardı.
Matthew.
Leni bir ayağı yerde, diğeri pedalın üstünde durdu. "Ne yapıyorsun?"
"Bekliyorum."
"Neyi?"
"Seni."
Ne yerel polis ne de yardıma çağırabilecekleri birileri vardı. Bunca zamandır babası ona dış dünyanın ne kadar tehlikeli olduğunu öğretiyordu. Oysa aslında tehlikenin en büyüğü kendi evindeydi.