Bazı çocuklar, yaşıtları artık bıraktığı halde kendilerine güven hissi veren eşyaları
veya birlikte uyumayı sevdikleri oyuncakları yanlarında bulundurmayı
ya da başparmaklarını emmeyi sürdürürler.
Bunu duygusal gereksinimlerden ötürü değil, emme reflekslerini gidermek ve damaklarını uyarmak için yaparlar.
Çok hareket eden bir çocuk, zorla "sakinleştirilmeye" değil
enerjisini başka şeylere yönlendirmeye ihtiyaç duyar.
Ona bir amaç ve uğraş vermek
beyin gelişimi için ihtiyaç duyduğu gereksinimleri daha iyi karşılar
Bir şeylerle meşgul olmayan bir beyin, kendine çabucak bir uğraş bulur ki bu her zaman sizin hoşunuza gidecek bir uğraş olmayabilir. Çocuğunuza üstesinden gelebileceği bir görev vermek beyninin ön kısmını (frontal) ve çağrışımla ilgili bölgelerini güçlendirmesine yardımcı olur.
Çocuğunuz ancak dört yaşına geldiği zaman belli bir amaç doğrultusunda hareket edebilir, o da en fazla on dakika boyunca.
Daha küçük yaştakilere yapacakları şeyleri sıkça hatırlatmakta fayda vardır.
Eylemlerine -tabii ki olumlu- yorumlarda bulunmak da iyi bir fikirdir:
"Evet! O elindeki bir portakal; koy bakalım kesekâğıdına.
Tamam, hadi bir tane daha..."
Anne, tümüyle kontrolümü kaybettiğim öfke patlamaları yaşadığımda korkuyorum;
böyle anlarda ihtiyaç duyduğum tek şey bana sarılman, güven vermen ve beni sakinleştirmen.
Bağırdığım sırada beni sıkıca ve şefkatle tutarsan bana yardımcı olursun.
Var gücümle tepinsem bile beni sıkıca tut.
Anneciğim şekerleme alma ama bana beynimi nasıl yöneteceğimi öğret lütfen.
Şefkatle ve sıkıca sarıldığınızda çocuğunuzun bedeninde oksitosin salgılanır; bu hormon hem yatışmasına hem de yaşamı boyunca duygularını yönetmesini sağlayan sinirsel iletişim araçlarını geliştirmesine yardımcı olur