Modern dünya, acıyı bir yük gibi görüp ondan kurtulmayı hedefleyen bir düzen kurmuş; her şey hızla tüketilmeli, hisler hızla geçiştirilmeli. Oysa acı, varoluşun derin izlerini taşır; bir yara gibi sızlar ama aynı zamanda insanın kendini bulduğu bir aynadır. Ben, acıyı üstünkörü geçiştirmenin ötesinde, onu iliklerimde hissetmek, her hücremde yaşamak isterim. Çünkü acı, insan ruhunu olgunlaştırır, ona derinlik katar ve bazen en karanlık köşelerimizde saklı cevheri ortaya çıkarır. Aceleyle üzerini örttüğümüzde, sadece yüzeyde bir iz bırakır; oysa içimize çekip onu yaşarsak, kendimizdeki anlamı bulmamıza yardımcı olacaktır.
"kendi uydurduğun bir yalanı söylemek, başka bir ağızdan işitilip tekrarlanmış bir gerçeği söylemekten hemen hemen daha iyidir... birinci ihtimalde sen bir insansın. ikincisindeyse bir papağandan hiç farkın yoktur."
sen kimsin?
Dostoyevski