Ruhum kafamın içerisine çevrilmiş bir dört duvarın arasında bir sağa bir sola bir öne bir arkaya çarpıyor, her seferinde yere düşüyor sonra kalkıp bir daha çarpıyordu.
Ucu bağlanmamış, şişirilip havaya bırakılmış bir balon gibi bir yandan sönüyor bir yandan oradan oraya savruluyorum. Öyle bir noktaya geldim öyle yoruldum ki bir zamanlar en büyük hayalim havada süzülmek iken şimdi tek dileğim sönüp yere inmek.
Canından çok sevdiği arkadaşları. Özden de öte kardeşleri, Burak ve Mert. Bir zamanların yabancısı bir kız. Bir zamanlar tanımadığı oysa şimdi kalbinin sahibi... Zeynep.