Şairler ve yazarlar cankurtaran şoförü gibidirler. Yaşamın kulvarında ter akıtırlar ve ölümü geçmek için koşarlar. Kendi adlarına hiç bir beklentileri, çıkarları yoktur. Gerçek şair ve yazarlardan söz ediyoruz elbette. Trafik sıkışıklığında bir cankurtaran aracının peşine takılan, küçük hesap peşindeki sürücüler ne yazık ki, edebiyat alanında da yol alabiliyorlar. Onların dize gelen dizelerinde ne polis, ne de cankurtaran aracının sirenleri duyulur. Kulaklarını olup bitenlere kapatmışlardır çünkü.
Elinde ne piyon kaldı, ne vezir, ne kale
Düştü birbiri ardına atlar, filler
Ama şah hâlâ ayak diremekte
Yeni taşlar bulundu çünkü: Köpekler...
(Ataol Behramoğlu'nun 1972'de, İran Şah'ı Nadir Şah için yazdığı dizeler)