Lev Nikolayeviç'i "Tolstoycular" arasındayken görmek çok ilginçti; bütün dünyaya sesini ardı arkası kesilmeksizin duyuran soylu bir çan kulesi, çevresinde de koşuşup duran, çana karşı kuşkulu kuşkulu havlayan, sonra da "En güzel hangimiz havladı?" der gibi birbirine bakan küçücük ürkek köpekler. Her zaman, bunların bir ikiyüzlülük, çıkarcılık ruhuyla, bencil bir aşağılıkla, miras avcılığıyla bozup çığırından çıkardıklarını düşündüm...