meryemsel
@mmmrymmm
İyilik benim kendime olan inancım..
261 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Bütün gün ve gecelerini Galata'nın sokaklarında geçiren ağzı küfürlü, gürültücü çocukları düşündü. Nasıl bu kadar mutlu olabiliyorlar ki? Sahip oldukları hiçbir şeyleri olmadığı için mi? Bir şeye sahip olmamaları, kaybedecekleri bir şeyleri de olmadığı anlamına geliyordu. Kendisinin de şu anda kaybedeceği bir şeyi kalmamış gibiydi ama yine de mutlu olamıyordu. Yoksa bu çocuklar, bir şeye sahip olabilme umut ve beklentileri kalmadığı için mi böylesine mutluydular?
Onu mutsuz eden, bir şeye sahip olabilme umut ve beklentisi olması mıydı?
Sayfa 63
Belki de her şey üst üste gelen tesadüflerden ibarettir.
Sayfa 57
Aslında o öyle birisi değil...
GERİYE DÖNÜP BAKTIĞINDA seni incitmiş insanların bir kısmını nasıl bu kadar çok sevdiğini, neden bu kadar değer verdiğini anlayamazsın. Ve hatta "beni kandırdı, manipüle etti" diye düşunebilirsin. Ama üzerine biraz daha düşününce, bu insanların sana büyük hasarlar vermeden önce, bu hasarlarının minik versiyonlarını daha tanışmanızın en başından itibaren yaptıklarını fark edersin. Bunu düşünmek rahatsız edicidir çünkü bu sefer "fark ettim ama razı oldum" gibi bir suçluluk hissi gelir; bunu düşünmektense insanlar kötü, acımasız ve yalancı diye düşünmek daha iç rahatlatıcıdır.
Aslında suçluluk hissetmene gerek yok, birçok insan benzer tuzağa düşüyor. Çünkü sevilme ihtiyacımız, yalnızlık korkularımız, yaralarımız hayattan kahramanlar beklememize sebep oluyor. "Birisi gelecek ve yaralarımı saracak, yüzyıllık yalnızlığımı bitirecek, şefkatiyle dünyamı güzelleştirecek" diye düşünürüz. Kahraman beklentimiz, karşımıza çıkan insanların gerçekliklerinin önünden gider. İnsan kendini kandırmakta usta bir varlıktır, her zaman kendini kandırabileceği yalanlar söyler. Aptal değilsin, sadece karşındaki insanın gerçekten iyi, şefkatli ve sevgi dolu olduğuna inanmak istedin. Sadece biraz fazla istedin. Ama o insan ilk başta birazcık öyleymiş gibi davransa da herkesin kişiliğinin gerçekleri aradaki çatlaklardan ara ara sızar. Sen de fark ettin sızan kokuları ama o kadar çok inanmak istiyordun ki o işaretleri görmezden gelmene yardımcı olacak yalanlar söyledin kendine....
Sayfa 17
Varsın dünya dışarda dönmeye, gürültü patırtı etmeye devam etsin ,benim güneşimin nerede battığı,renklerimin nerede gizli olduğu artık sadece benim malumum...
Sayfa 47
Şu gürültülü dünyanın hızına yetişmeyi,her köşe başında bir korna sesi ile bölünmeyi değil; artık o sıcacık, o toz pembe anıların içinde kaybolup gitmeyi istiyorum. Ama ne mümkün?
Sayfa 46