İnsan kaderin karşısındaki çaresizliğini gizlemek uğruna tesadüf diye bir kelime uydurdu.Asıl gizlemek istediği iradesinin zayıflığından doğan acıydı. Beklenmedik her karşılaşma insanı bir diğer büyük karşılaşmaya hazırlamak içindir belki de. Rastlantı gibi görünen bu çarpışmalar, kaderin büyük zincirinin halkalarıdır ve mühim olan insanı bekleyen o son yüzleşmeye hazır olmaktır.
Sayfa 157
Reklam
Bir hayata dokunduğunda güzelleştirecegi muhakkakti.Kendi hayatının bosluklarina da aynı maharetle dokunabilmiş miydi? Başkalarının yaralarını şefkatle sararken kendi yarasına aciz kalan, başkalarını düştüğü yerden kaldırırken kendisi için güç yetiremeyen, başkalarına sürekli gülümserken gözyaşlarını içine akıtan kadınlardandi belki de...
Sayfa 142
Gerçeklikle düş arasındaki çizgi bir kez koptuğunda içine düştüğümüz kısır döngü sonsuza dek sürebilir.Her an kendini tekrar eden yanılgı yeni bri hakikat kurar ve bütün anlamlar yer değiştirir.
Sayfa 133
Başlayan her şey biter . Yaşamın hem en umutlu hem de en trajik döngüsüydü bu.
Sayfa 132
Reklam