Ferenc Molnár’ın o içten, çocuksu ama bir o kadar da derin ve sarsıcı kalemiyle, Budapeşte’nin o tozlu sokaklarında bir avuç çocuğun oyun alanlarını korumak için verdikleri o devasa onur mücadelesini gözlerim dolarak okudum. Yazar; Boka’nın bilge liderliğini, Nemecsek’in o küçük bedenine sığdırdığı kocaman, sadık ve cesur yüreğini anlatırken, arkadaşlığın, vatan sevgisinin ve çocukluk masumiyetinin ne kadar kutsal olduğunu muazzam bir dille işlemiş. Pal Sokağı çocukları ile Kırmızı Gömrekliler arasındaki o amansız arsalar savaşını sadece bir çocuk oyunu olmaktan çıkarıp sadakati, ihaneti, gururu ve büyümenin o sancılı gerçekliğini yüzümüze vuran, bittiğinde ise Nemecsek’in o unutulmaz fedakarlığıyla kalbimizde ömür boyu geçmeyecek o derin sızıyı bırakan, dünya edebiyatının en zamansız ve en dokunaklı başyapıtlarından biriydi.
Okumak ya da okumamak işte bütün mesele bu
Okul zili çalmak üzere. Herkes sırasında nefesini tutmuş son zilin çalmasını bekliyor. Zil çaldığında her biri bir teğmene,üsteğmene, general'e ya da hiç yoktan ere dönüşecek. Onlara ait olan; bir tahta, bir duvar arasına sıkışmış koskoca imparatorluklarını yani arsalarını korumakla görevli olacak olmanın heyecanı var üzerlerinde...
Yetişkinlerin bir türlü dahil olamadıkları kendilerinden pek uzak hayatları ve küçüklerin dahil olmak istemedikleri kendilerinden uzak tutmaya çalıştığı çocukluklarından sıyrılıp yeni bir dünya kurdukları yer tam da onlarcasının ayaklarıyla çiğnediği bu arsa. Hareketlerinde hala korku var, çekince, endişe ve kargaşa ama yine de her şeye rağmen onlar pal sokağı çocukları. Kendilerinin olan bu arsayı kimseye kaptıracak değiller. Son güçlerini ve cesaretlerini de toplayarak korkusuz olduklarını herkese göstermek gayesindeler. En başta kendilerine...
Hayat onları kenar mahallelere, pek de zengin olmayan muhitlere tükürmüş, zenginlerin gözleri önünden işte bu mahalleye süpürmüş ve talih onları yaşamları boyunca ıskalamışken son kalelerini canları pahasına savunacak ve savunacaklar... Tiyatro bu ya ne gerekirse onu yapmalılar...
Okuyacaklar için şimdiden keyifli okumalar dilerim.
(Ufak dipnotum cekete zehir sürülerek sahibine teslim edildiğini ümit ederek yazımı sonlandırmak istiyorum. Neden olmasın?Let them eat rich.)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitaba başlarken çocuk kitabı olduğunu sanmıştım. Ama yetişkinlerin dünyasına dair her şey içinde. Bir arsa için yapılan o büyük savaş , ilham verici insanların liderliğinde hiç sorgulamadan yaşayan askerler ve sonunda boşa çıkması. Savaşın götürdüğü o can'ın yerinin doldurulamaması daha da kötüsü hiç sahip olamayacakları bir toprak parçası için yitip giden bir can..
Hayat çocukların ömründen...
"İç hayatta arkadaşlığın da böylesi böylesine savaşları ve düşmanları ama bu hikayenin en acısı ne biliyor musunuz belki aralarında ki en masum çocuğun ölmesi herkes varken onun ölmesi onun o acıları çekmesi ne acı değil mi keşke hayat acımasızlıklarını çocuklara perde gibi örtseydi onlar hayata yeni başlıyor oysaki biz bitiriyoruz..."
Masumiyet,fedakarlık ve dostluğun öyküsü...
Öncelikle okumadan önce şunu bilmelisiniz ki harbiden ağlıyorsunuz kitap bitince.Çocukların basit bir kavgası gibi görünen bir olaydan neler çıkartmış yazar maşallah.Akabinde o kadar derin konulara değiniyor ki;Fakir halkın yaşadıkları,yetişkinlerin acımasızlığı ve duyarsızlığı.Güzel yaa beğendim.
Gerçek cesaret, alkış beklemeden bedel ödemeyi göze almaktır.·176 syf.·
10/10
2026 65. kitabı
Pál Sokağı Çocukları, çocukluğun üzerine yazılmış bir roman değil; çocukluk kılığına bürünmüş bir insanlık ağıtıdır. Ferenc Molnár, birkaç çocuğun oyununu anlatırken, aslında insanın dünyadaki yerini koruma çabasını anlatır. Bir avuç toprak için verilen mücadele, zamanla onur, sadakat ve varoluş üzerine sessiz bir destana dönüşür.
Roman boyunca arsa, sıradan bir mekân olmaktan çıkar; hatıraların, düşlerin ve aidiyet duygusunun ete kemiğe bürünmüş hâline gelir. Çünkü insan bazen bir ülkeye değil, bir sokağa; bir bayrağa değil, çocukluğunun gölgesine bağlanır. Molnár'ın kalemi tam da bu noktada büyür: En küçük görünen şeylerin içinde en büyük hakikatleri saklar.
Nemecsek ise edebiyatın en hüzünlü ışıklarından biridir. O, gücün değil erdemin kahramanıdır. Adı sürekli küçük harflerle yazılan bu çocuk, roman ilerledikçe herkesin üstüne çıkan ahlaki bir zirveye dönüşür. Onun sessizliği, bağıranların gürültüsünden daha derin; fedakârlığı, zafer naralarından daha kalıcıdır.
Kitabın felsefi derinliği de burada gizlidir: İnsan gerçekten yaşadığı süre kadar mı vardır, yoksa uğruna kendinden vazgeçebildiği şeyler kadar mı? Molnár bu soruya cevap vermez; cevabı okuyucunun kalbine bırakır. Ancak roman bittiğinde insan şunu hisseder: Bazı hayatlar kısa sürmez, yalnızca erken tamamlanır.
İnsan gerçekten kazandığı savaşlarla mı büyür, yoksa uğruna fedakârlık yaptığı değerlerle mi? Romanın en sarsıcı yanı da burada ortaya çıkar. Çünkü sonunda anlarız ki bazı zaferler, onları elde etmek için ödenen bedelin yanında anlamsız kalır.
Pál Sokağı Çocukları'nı okurken bir çocukluk hikâyesi değil, masumiyetin yavaş yavaş dünyaya yenilişini okuruz. Ve son sayfa kapandığında geriye şu duygu kalır: İnsan büyüdükçe çocukluğunu kaybetmez; aslında onu koruyamadığını fark eder.