özlem ️
@mommyslib
Reklam
keşke daha önce okusaydım dediğim muhteşem bir kitaptı.
1600lü yıllarda kolonilerinden kaçan püriten bir çiftin hikayesiyle başlıyor ormandaki maceralar. çiftin yokluğun ortasındaki kısıtlı imkanlarıyla inşa ettikleri kulübe 400 yıl boyunca farklı insanlar ve hayvanlar tarafından ziyaret ediliyor. eve eklemeler çıkarmalar yapılıyor, evin sahipleri ve arka planda ülkelerin durumları değişiyor ve kulübe de tüm bu sürece şahitlik ediyor.
beni en çok etkileyen ev sahipleri kulübeyi ilk inşa eden çift, kendini ve çocuğunu korumak durumunda kalan ve buna göre hareket eden kadın ve ikiz kız kardeşler oldu. özellikle ilk çiftin hikayesinde devamında ne olduğunu öğrensem de çok kısaydı, tadı damağımda kaldı.
kitap boyunca sanki ben de ormanda yürüdüm, fırtınaları dinledim, o eşi benzeri olmayan elmaları yedim sanki ben de kulübeye aittim. yazar farklı bir çok ev sahibinin hikayesini öyle ustalıkla yazmış ki sanki ben de yıllar boyu o evde kalan biriydim. kalemine ve anlatımına bayıldım. diğer kitaplarını aldım en kısa zamanda onları da okuyacağım.
keyifli okumalar
hayatımda en çok polyglot olanlara özenmişimdir. kitabı okurken nasıl içim gitti anlatamam...
ülkelerinden kopartılan ve yıllarca babilde eğitim görmek için uzmanlarla çalıştırılan çocukların sömürgeye karşı durmalarının hikayesi aslında kitap.
hem kendi hem de çeviri yaptıkları dillerdeki güçlü kelimelerle aslında hayatın içindeki en olağan durumlardan en pahalı zevklere kadar her şeyde işlenen gümüşü kullanan çevirmenler ekibi babilde yetiştirdikleri çok dilli çocukları kullanırlar. özellikle doğu kökenli diller için ihtiyaç duydukları çevirmenleri seçen sponsorlar yıllarca bu çocukların her türlü bakımını üstlenip çocukları evlat bile edinirler.
tüm bu sömürgeye karşı çıkam hermes adlı grubun başında ise gerçek adını hiç öğrenemediğimiz robin'in abisi vardır ve ondan bu durumu durdurmak için ittifak kurmak ister.
kitabın çok sıkılarak okuduğum kısımları olduğu kadar bayılarak okuduğum yerleri de vardı. uzun bir kısmı eğitim, babilin işleyişi gibi konularla geçtiğinden benim için sıkıcıydı. diller hakkındaki sayfalar ve son 100-150 sayfalık kısım açıkçası daha iştahlı okuduğum yerlerdi.
abartıldığı kadar olmasa da fena bir kitap değildi. yazarın haşhaş savaşı serisini daha bir severek okumuştum.
keyifli okumalar
ilk defa sanırım, popüler bir kitabı okuyup memnun kaldım. gerçekten tam bir hayatın içinden hayat kadar gerçek bir roman. gerçi ölüm gibi mi demeliydim?
yazar, aslında babasının hastalık, tedavi, ölüm ve yas süreçlerindeki durumunu anlatsa da aslında hayatındaki belki de kendisi için en önemli insanı anlatıyor kitap boyunca. yani bunları nasıl yorumlayabilirim bilmiyorum zaten.
kitap boyunca özellikle duygu yüklü anıların arasına sıkıştırılan gülümsetme anıları beni en çok ağlatan kısımlar oldu. yazarı üzen o atmosferden çıkması için yine babasına ihtiyaç duyması beni mahvetti. hayatımda henüz kök aile bireylerimden kimseyi kaybetmedim ama buna rağmen sanki ben de ölen babanın yasını tuttum, oradaydım.
yas süreci, hastalıklar ve ölüm gibi tetikleyici durumları kolay atlatamayan biriyseniz okumanızı önermiyorum.
