Puan vermedi·191 syf.·
2025 808. kitabı
Yürümek iki mesafe arasında gidip gelmek değil yaratıcı bir eylemdir. Hem kendi yalnızlığımıza çekildiğimiz hem de toplum olarak bizi dönüştürecek bir ayağa kalkıştır. İki büklüm vücudun karşısında dikilmeye çalışan, attığı her adımda yeryüzünün gerçek bir parçası olduğunu fark eden Homo Viator’un eylemidir. Çünkü Yürüyen İnsan kendi üzerine çöken kaygı, haset ve korku yumaklarını çözer, varlığını yeryüzünün ebediyen yeni olan kalbine düğümler. Yürüyoruz, işte bu düğümü atmak için.
Nietzsche’nin Kara Orman’da yürürken göz çukurlarına dolan mutluluk gözyaşları, Rimbaud’nun tahta ayağıyla açılacağı çöllere dair kurduğu düş, yasaklı Rousseau’nun Alpler’deki adımları, Thoreau’nun Walden’daki gezintisi, Nerval’in dar sokaklardaki aylaklığı ve daha niceleri... Aylaklar, göçebeler, sürgünler, hacılar, kaçaklar, seyyahlar, münzeviler ve mülteciler yürüyorlar. Peki yürümek sadece evle iş arasında gidip gelmek, bir yerlere yetişmek ve koşuşturmak değil de evrenle özel bir ritim, akort ya da hafifleme içinde buluşmak olabilir mi? Yeryüzüyle hemhal olup kendimizi başkalaşmaya açarak yürüyebilir miyiz?
Yaşamak için ayağa kalkmamışken, yazmak için oturmak
nasıl da
beyhudedir.Henry David Thoreau
Hadi buyurun 
Yürümenin Felsefesi
Yürümenin Felsefesi
Monachopsis1000Kitap
Başlığını verdiğim kavram ait olamama hissi,terk etme isteği,yeni mekan yeni yaşam arzusu. Bu kavram depresyon olarak açığa çıkmaz ancak derinden gelen huzursuz edici bir his uyandırır. En mutlu anınızda bile rahatsızlık verebilir. Yabancılık hissi,boşluk hissi ve çemberin dışında olmak “Derealizasyon” buradaki üç kız kardeşte kendi bakış açımdan bunları gördüm. Sürekli ağlamaları beni rahatsız etti. Ayrıca tiyatro eseri okuyor gibi değildim kısacık bir roman yazılmış gibiydi, onun dışında kitaptaki çalışmak ve emek güzellemelerini sevdim. Zaten dönemin “19.yüzyıl” yenileşen siyasi yapısına uygun topluma yön vermeyi hedefleyen bir kitap olmuş.
Sanat bu sefer toplum için :)
Reklam
Monachopsis Hayatlar
Birinci tekil kişinin ağzından aktarılan romanlar bana hep fazla subjektif gelmiştir. Ama novella gibi uzun öyküler ya da küçümen romanlar söz konusu olunca, olay örgüsünü, olayı yaşayan karakterin bizzat kendisinin anlatması, ne anlatmak istediği noktasında okuyucuya daha belirgin anlamlar hediye ediyor ve gereksiz cümle uzunluklarından tasarruf edilip, ikinci bir kişinin ağzından yapılan psikolojik tahlillere de maruz kalmıyorsunuz. Bittabi Genazino da, benzer bir kurguyla kuruyor romanı Elden Düşme Hayat’ı. İşte tam bu yönüyle de, okunmaya değer bir edebi ürün olması yanında, sıkılması çabuk, vasat okuyucuyu için de magnetik bir alan oluşturuyor kendisi için...
Roman, ilk ağızdan anlatılmak suretiyle on parça halinde bölümlendirilmiş ve sanki karakterin esas travmasını özenle gizleme kaygısı güderek, ( sonuçta bir psikoloji kitabı değil ) konuya iş hayatından başlayıp ( hayatın ortasından ) sıklıkla geri beslemeler ve flasbacklerle; karakterin eski eşiyle olan ilişkilerine, sevgililerine, çocukluğu ve gençliğinde yaşadığı ilişkilere, işine, iş ilişkilerine, hatta ebeveynleri hakkında içinde sürdürdüğü münakaşalara değin, hem soyut hem de duygularını nesneler üzerinden somutlaştırarak esas anlamı vermeğe çalışıyor Wilhelm. Kaldı ki modern yaşamın bu akıl almaz kesmekeşinde, bireyin duygusal olarak yek bir, ‘’ iletişimsizlik içinde bir iletişim’’ halinde olduğu, bu halin kişiyi kendisine, çevresine bir tür ait olamama hastalığına tebelleş ettiği, bittabi bu durumun kişinin kendisini nasıl bir değersizlik duygusu içinde bulduğu gerçeğini, kendi yarattığı ve ilk elden konuşturduğu karakter üzerinden anlatmaya çalışıyor Genazino.
Öte yandan kitapta, karakterin içinde bulunduğu cinsel duygudurumları aktarmak adına oldukça fazla, ağdalı bir üslup seçtiğini