Alıp başımı gitmek istiyorum,
Uzaklara.
Göl kenarında, ağaçların içinde minik bir ev istiyorum.
Herkesten uzak.
Onlarla eğlenebileceğim ve yanlarında kendim olacağım bir kaç arkadaş, belki bir tane sevgili;
Birbirimizi asla yadırgamayacağımız, bazen dokunmayı bırakıp, bakışlarımızın yettiği.
Güzelliğimizden çok ruhumuzu sevdiğimiz.
Ve bazen, huzursuz hissettiğimde, gidip yanına başımı gömdüğüm boynuna.
Arada arkadaşlarla beraber balık tutmaya gideriz, ben et yemem.
Onlar yerler, ben şarabımı yudumlarım.
O huzurlu masa için, çok şeyimi feda ederdim.
Fakat ne yazık ki, bu hayat;
Bana feda edecek hiçbir şey sunmadı.
Bana ait tek bir mekan, tek bir eşya olmadı.
Ya da ait hissettiğim, tek bir insan,
Bakışlarında kendimi bulduğum bir çift göz olmadı.
Bu dünya acımasızdı.
Bu dünya sabredenler ve ruhunda iyilik taşıyanlar için fazla acımasızdı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ne yapacağım şimdi?
Boğulacak deniz, takılacak taş kalmadı yollarda.
Akacak kanım, moraracak bir bedenim kalmadı artık.
Ben..yok oldum.
Bu evren, bu dünya, bir ahenk içinde.
Farkındayım.
Her bedenin, her ruhun yaşantısı gibi.
Tüm hayatlar, bir düzen içinde ilerliyor.
Her adım, her nefes.
Fakat, bu dağınık düzendeki hayatımda, ben bir anlam bulamıyorum efendim.
Tutunacak bir dal, koşmak için nefes alabileceğim bir dünyam yok benim.
Efendim, söyleyin bana.
Ne yapacağım şimdi?
Öyle bir hayal kırıklığıyla bakıyorum ki sarf ettiğim sözcüklere, anlatamam.
Söz bulamam hislerime, hiçbir dilde de bulamayız anlamını.
Ne siz, ne ben.
Nasılsın derlerdi bazen, onlara ölüyorum görmüyorsunuz diyemezdim. Onun yerine yorgunum derdim. Onlarda hemen basit cevap'biraz uyu geçer 'derlerdi ama o kadar umursamıyorlardı ki uyu demek yerine iyi misin demek akıllarına gelmiyordu. Bende bisey demezdim,' haklısınız biraz uyusam geçer' derdim. Oysa kendimi kandırıyordum, bu his istersem günlerce uyuyayım yine geçmez ben iyi olmazdım. Ölüyordum sonucta, uyku mu iyi gelirdi ölüme? Yaşamak için sebebimin azaldığı bi gece daha, iyi geceler.
Uçurumun kenarındayım ve saatlerdir düşünüyorum. Nerede hata yaptım, yetemedim mi acaba yoksa sevgim mi yetmedi, birisi nasıl sevilirdi ki, aynı babam gibiyim sevgi göstermeye çalıstıkça daha cok can yakıyorum. Yoksa babam gibi mi yapmalıyım, kırmalı mıyım camları, cizgilerle süslemeli miyim kollarımı. Kan revan içinde ölmek istiyorum diye bağırmam mı gerekiyor, canımın acıdığını belirtmek için. ya da karşımda duran onlarca kutu ilacı aynı anda içmeli miyim içimdekileri öldürmek için? Her şeyi siktir edip atlamalı mıyım burdan? Senden baska gidecek yerim yokken artık uçurumun kollarına bırakmalıyım kendimi.
yara pt2Edebiyat
yaşamamıza yardım eden her şey işkenceye dönüşür.
çünkü bir şeyi yaşamaktan ziyade aynı şeyi binlerce kez yaşamak daha acı vericidir.
atlattım sanarsınız ama sadece saklarsınız.
sakladıklarınız önünüze çıkar.
tıpkı bir düşman gibi.
tekrar okunu fırlatır kalbinizin tam ortasına.
bu sefer ki farklıdır ama.
tüm mutluluğunu elinden alır.