"Çok güzelsin" dedi.
Güzelsin dese belki ama o bile doğru olmazdı. Sınıfımızda hatta okulda çok güzel kızlar vardı ama ben kendimi giç bir zaman güzel bulmamıştım. Hele birde çok asla ekleyemezdim önüne.
O an kalbim bir yarış arabası gibi son sürat gidiyordu. Aklım kaçış modunu açmış olmalı ki eve kadar koştum. Odamın bu kadar ufak olduğunu fark etmemiştim. O kadar ufaktı ki nefes alamıyordum.
Neden ağlıyordum. Korkumu ? Korkacak ne vardı ? Mutluluk mu ? Hüzün mü ?
Beni sevdiğini ve güzel olduğumu söylemişti bunda kötü ne olabilirdi ki?