elif
@monicae
ben edebiyattan ibaretim
"Biz insanlar sürekli yakınıyoruz," diye başladım, "güzel günlerin çok az, kötülerinin çok fazla olmasından şikayet ediyoruz, ama bana öyle geliyor ki, çoğunda pek haklı sayılmayız. Yüreğimiz Tanrı'nın bize her gün sunduğu güzelliklerinin tadını çıkarmaya açık olsa, başımıza bir fenalık geldiğinde, onu taşıyabilecek kadar gücü de bulabiliriz kendimizde."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanların birbirlerine eziyet çektirmesi kadar canımı sıkan başka bir şey daha yok; yaşamlarının baharındaki gencecik insanlar, tam da bütün sevinçleri yaşamaya en açık oldukları zamanlarda, birlikte geçirecekleri şu kadarcık güzel günü kızgın, asık suratlarıyla mahvediyorlar ve boşa harcamam günlerin yerine yenisinin konamadığını anladıklarında çok geç oluyor.
Oysa dostum, kendimize örnek almamız gereken ve aslında bizimle eşit olan çocuklara uşaklarımızmış gibi davranıyoruz. Kendi iradeleri olmaması gerekirmiş gibi! Bizim yok mu kendi irademiz? Nereden geliyor bu ayrıcalık? Daha büyük ve kıvrak zekalı olmamızdan mı?
... ben de tekrar gittim yanına; işte o zamandan beri güneş, ay ve yıldızlar her zamanki faaliyetlerine devam etse de, benim ne gecem var ne gündüzüm, etrafımdaki dünyada hiçbir şeyin anlamı yok artık.
Onu dans ederken izlemen gerek! Görmelisin, adeta bütün yüreğini, bütün ruhunu katarak dans ediyor, tüm vücudu bir harmoniye dönüşüyor, öyle kaygısız, öyle rahat ki, sanki her şey danstan ibaret, sanki danstan başka hiçbir şey düşünmüyor, hissetmiyor; belli ki böyle anlarda etrafındaki her şey yok oluyor onun için.