azra Азра
@moniqueing
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Keats'in, Flaubert'in, diğer yetenekli erkeklerin dayanmakta zorlandığı kayıtsızlık kadının durumunda kayıtsızlık değil, düşmanlıktı. Dünya kadına, erkeğe dediği gibi, İstersen yaz, benim için hiçbir önemi yok, demiyordu. Dünya kadına kahkahayı basarak, Yazmak mı? Sen yazsan ne olur ki? diyordu
Bu gezegene kısacık bir süre uğrayan bir ziyaretçi bu gazeteyi görse, diye düşündüm, sırf bu dağınık ifadelerden bile İngiltere'nin ataerkil bir yönetime sahip olduğunu anlar. Aklı başında birinin profesörün egemenliğini sezmemesi işten değildi. Profesör güçtü, paraydı, nüfuzdu. Profesör gazetenin sahibiydi, yazı işleri müdürüydü, editörüydü. Profesör dışişleri bakanıydı, hâkimdi. Profesör kriket oyuncusuydu, yarış atları, yatları vardı. Profesör hissedarlarına yüzde iki yüz ödeme yapan şirketin yöneticisiydi. Profesör başında kendisinin olduğu hayır kurumları ile üniversitelere milyonlar bırakıyordu. ... Yine de öfkeliydi... Ama, diye düşündüm gazeteyi çevirirken, böylesi güce sahip bir erkeğin öfkeli olması çok saçma.
Aceleye gerek yok. Göz kamaştırmaya gerek yok. Kendinden başka biri olmaya gerek yok. Hepimiz cennete gidiyoruz, van Dyck de aramızda - başka bir deyişle hayat nasıl da güzeldi, meyveleri nasıl da tatlıydı, bu kin ya da şu tasa nasıl da önemsizdi, dostluk ne hoştu, benzer insanlarla olmak ne hoştu, insan güzel bir sigara yakıp pencere kenarındaki koltuğun minderlerine gömülürken.
Reklam