Başlangıçta Batı psikoloji bilimi, nefs kategorilerini tanımadığı için insanın sadece nefs-i emmareden ibadet olduğunu sanmıştı. Nefs-i emmarenin şehvâni yönünün tatmin edilmesi ve özgürce yaşanması ile insanın daha mutlu olacağına inanıldı ama sonuç ne yazık ki tam tersini gösterdi. Daha sonraları ortaya çıkan benötesi ekolü, insanın kim olduğunu fark etmeye başladıysa da ontolojik "yükselmenin" metodolojisini oluşturamayarak nefs-i emmareyi "cilalamaya" devam etti