Parça parça okudum aslında ama kitap değişik bir şekilde içine çekti beni .Parça parça okumamın sebebi ise istemsizce beni buhran dolu bir hale getiriyordu.
Herkesin okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünmüyorum çünkü okurken kendinizi istemsiz bir şekilde idamını bekleyen o kişinin yerine koyuyorsunuz . Bazı yerlerde nefesiniz kesiliyor , bazı yerlerde boğazınız düğüm düğüm oluyor. Beni en çok üzen , kalbimin cidden acıdığını hissettiğim yer ise Marie'nin babasını tanıyamayıp EFENDİM demesi oldu . O an zaten ölmüştü. Dünyayla olan tek bağı koparken sanki benimde bu dünya ile bütün bağım kopmuştu.
Ve son sayfadaki herşeyin bittiğini anlatan o iki kelime kalbime oturdu.
SAAT DÖRT ...