Mor
@morbiokur
per aspera ad astra.
zorluklardan yıldızlara doğru.
Şu anda okuduğu kitap
O kadar uzun zaman oldu ki içimi dökmeyeli. Bir yanım acıyınca gelirdim buraya hep. Merhem olan birisi vardı. İlaç gibi girdi hayatıma. Öyle güzel sevdi ki. Tüm sevmeyen sesler sustu. Öyle güzel baktı ki tüm gören gözler kör gibi geldi. Öyle güzel tuttu ki elimi.. başkasına gerek yokmuş gibi. Öyle bir dahil oldu ki hayatıma. Günaydınım, iyi gecelerim ve bütün hayatımın merkezi oldu. O varsa her şeyin üstesinden gelebilirdim. Onun sevgisi yeterdi her şeye. Özleyince koşarak kollarına atladığım, sarılınca huzur bulduğum, derdimi unutturan tek kişiydi. En zor dönemimde girdi hayatıma. Hayatım oldu, her şeyim oldu. Anlaşmazlıklarımız hep oldu ama şimdilerde fark ediyorum ki anlaşılmak için çok mücadele veriyorum. Oysa bana anlaşılmak için çırpınmadığın yer evin olacak demişlerdi. Ben ise bunun için çabalıyorum. Kalmak için. Ama biliyorum. Gücüm tükeniyor, sabrım azalıyor. Gitmek zor. Severken gitmek daha zor, biliyorum. Buna mecbur kalmayı da istemiyorum. Ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum. Ruhen çok yorgunum. Sevmek sevilmek güzel şey de yorularak yola devam etmek zor şey. Adım atacak gücüm kalmadığını hissediyorum bazen. Eğer bir gün bir şeyler yolunda gidecek olursa umarım hâlâ hevesim kalmış olur.
Reklam
Bir hayaldi, geldi geçti.. Nasip değilmiş. Üzülmeye gücüm kalmadı artık. Önce onlara gittim. Meğer yürüyüp yürüyüp varamamışım. Sonra acı sözlerle elime verildi tüm emeklerim. Sonra dedim ki kendime döneyim sınava odaklanayım. Herkese koşarken kendime de geç kaldım. Toparlayamadım. Çok dua ettim. Allahım dedim aydınlığa çıkar yolumu. Güzel eyle kaderimi. Olmadı. Başaramadım. Giden zamanıma üzülüyorum şimdi. Sadece kendime baksaymışım diyorum. Herkes güldüğü yerde ağlasaymış keşke. Merhem olmasaydım kimseye. Acımasız olsaydım onlar gibi. Yapmadım, yapamadım. Olan bana oldu sadece. Düşünce yanında olduğum herkes kalkınca bir çelme de bana taktı. Sınavı bekliyordum babamın evine gidip kalan bütün eşyaları alacaktım. İki aydır konuşmadığım adam yine yüzüme bakmadı. Ben belki birazcık olsun pişman olmuştur diye düşünüyordum. Hâlâ kendi hatasına dönüp bakmaya tenezzül bile etmemiş. Bir kere pişman bile olmamış. Yanında durduğum günlerin hatrını bile saymamış. Tuttuğum elini, sildiğim yaşını unutmuş bile. Ne bekliyordun ki be kızım, ne bekliyordun? Zaten berbat bir gün geçirmiştim. Eve geldim baktım aynadan kendime. Bu muydu dedim hakettiğim. Bu muydu? Ne kendime yetebildim ne başkalarına. Herkese koştum, kimseye yetişemedim. İçimde bir ihtiyar oturuyor şimdi. Omuzlarım çöktü, gücümü tükettiler. Oysa ben kitapları, şiirleri, kuşları, gökyüzünü seven bir kızdım. Şimdi fark edemiyorum hiçbirini. Renklerimi soldurdular. Affetmiyorum. Kıran, döken, parçalayan, umursamayan, yanımda olmayan kimseyi affetmiyorum. Yorgunum dedikçe yokuş oldunuz, elbet devran döner.
Yarın Dgs sınavım var. Dualarınızda yer verir misiniz bana çok ihtiyacım var 🥹 şimdiden teşekkür ederim Allah razı olsun ❤️
Az önce annemle balkondaydık. O işten geldi bende derse ara vermiştim. Sohbet ediyorduk yine açıldı konu eskilerden, babamdan. Unutmaya çalışsak bile yaşanılanlar o kadar içimize işlemiş ki atamıyoruz. Konu bir şekilde oraya geliyor. Çok şükür diyoruz her seferinde. Allah bu günümüzü aratmasın. Neyse konu açıldı yine. Yavaş yavaş tavırları, davranışları gidiyor gözümün önünden unutuyorum sanki anne dedim. Sen dedi unutursan affedersin. Affederim dedim, unutursam eğer affederim. Ama o bakışını, o tavrını unutamam anne dedim. Çok acıttı unutamam dedim. Gerçekten öyle. En çok üzüldüğüm onun en ihtiyacı olduğu zamanda yanındaydım. Kendi acımı bastırıp onun gözyaşını silmiştim. Annem yalnızken ben onu bırakıp onun yanına gitmiştim. O ise zehir gibi sözlerle elime verdi tüm yaptıklarımı. Şimdi annem abim sen yaptın da noldu diyorlar bana. Biz demiştik yapma değmez diye diyorlar. Haklılar, susuyorum sadece. Pişman değilim aslında. Vicdanım o kadar rahat ki. Bana düşenden fazlasını yaptım onun için. Evlat olarak yapabileceklerimden daha fazlasını. Değdi mi deseniz. Asla. Zerre değmedi. Keşke yapmasaydım dediğimde oldu, oluyor. Ama ben buyum işte. Kendim acıdan ölsem de başkasını düşünürüm. Yapmamak gerekiyormuş. Kafama vura vura öğretti hayat. Şimdi vicdanen çok rahatım evet çünkü ondan ilk yüz çeviren ben olmadım. Bana arkasını dönen oydu. Hemde kendi ailesiyle arama mesafe koydum diye. Bu durumda bile onları tercih etti. Bizi onlar yüzünden kaybettiği ailesini. Bazen bir insana olan kelimeleriniz tükenir ya. Benim için babam öyle şu an. İçimde bir yer çok acıyor. Belli etmiyorum. Bir kuytu köşede gözüm dolunca fark ediyorum. Baba kelimesi bende hep yaraydı. Ama bu sefer çok başka. Bu defa koca bir yük. Ağır ama boş. Soğuk ama omuzlarımda duran koca bir yük. Arkamda dağ
Reklam