Mor
@morbiokur
per aspera ad astra.
zorluklardan yıldızlara doğru.
Üniversite
28 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
O kadar uzun zaman oldu ki içimi dökmeyeli. Bir yanım acıyınca gelirdim buraya hep. Merhem olan birisi vardı. İlaç gibi girdi hayatıma. Öyle güzel sevdi ki. Tüm sevmeyen sesler sustu. Öyle güzel baktı ki tüm gören gözler kör gibi geldi. Öyle güzel tuttu ki elimi.. başkasına gerek yokmuş gibi. Öyle bir dahil oldu ki hayatıma. Günaydınım, iyi gecelerim ve bütün hayatımın merkezi oldu. O varsa her şeyin üstesinden gelebilirdim. Onun sevgisi yeterdi her şeye. Özleyince koşarak kollarına atladığım, sarılınca huzur bulduğum, derdimi unutturan tek kişiydi. En zor dönemimde girdi hayatıma. Hayatım oldu, her şeyim oldu. Anlaşmazlıklarımız hep oldu ama şimdilerde fark ediyorum ki anlaşılmak için çok mücadele veriyorum. Oysa bana anlaşılmak için çırpınmadığın yer evin olacak demişlerdi. Ben ise bunun için çabalıyorum. Kalmak için. Ama biliyorum. Gücüm tükeniyor, sabrım azalıyor. Gitmek zor. Severken gitmek daha zor, biliyorum. Buna mecbur kalmayı da istemiyorum. Ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum. Ruhen çok yorgunum. Sevmek sevilmek güzel şey de yorularak yola devam etmek zor şey. Adım atacak gücüm kalmadığını hissediyorum bazen. Eğer bir gün bir şeyler yolunda gidecek olursa umarım hâlâ hevesim kalmış olur.
Mor
, 2026 okuma hedefini ekledi.2026 OKUMA HEDEFİ
0/50 kitap - %0 tamamlandı
Henüz kitap okumadı
50 kitap
0 sayfa
0 inceleme
0 alıntı
4 günde 1 kitap okumalı.
Bir hayaldi, geldi geçti.. Nasip değilmiş. Üzülmeye gücüm kalmadı artık. Önce onlara gittim. Meğer yürüyüp yürüyüp varamamışım. Sonra acı sözlerle elime verildi tüm emeklerim. Sonra dedim ki kendime döneyim sınava odaklanayım. Herkese koşarken kendime de geç kaldım. Toparlayamadım. Çok dua ettim. Allahım dedim aydınlığa çıkar yolumu. Güzel eyle kaderimi. Olmadı. Başaramadım. Giden zamanıma üzülüyorum şimdi. Sadece kendime baksaymışım diyorum. Herkes güldüğü yerde ağlasaymış keşke. Merhem olmasaydım kimseye. Acımasız olsaydım onlar gibi. Yapmadım, yapamadım. Olan bana oldu sadece. Düşünce yanında olduğum herkes kalkınca bir çelme de bana taktı. Sınavı bekliyordum babamın evine gidip kalan bütün eşyaları alacaktım. İki aydır konuşmadığım adam yine yüzüme bakmadı. Ben belki birazcık olsun pişman olmuştur diye düşünüyordum. Hâlâ kendi hatasına dönüp bakmaya tenezzül bile etmemiş. Bir kere pişman bile olmamış. Yanında durduğum günlerin hatrını bile saymamış. Tuttuğum elini, sildiğim yaşını unutmuş bile. Ne bekliyordun ki be kızım, ne bekliyordun? Zaten berbat bir gün geçirmiştim. Eve geldim baktım aynadan kendime. Bu muydu dedim hakettiğim. Bu muydu? Ne kendime yetebildim ne başkalarına. Herkese koştum, kimseye yetişemedim. İçimde bir ihtiyar oturuyor şimdi. Omuzlarım çöktü, gücümü tükettiler. Oysa ben kitapları, şiirleri, kuşları, gökyüzünü seven bir kızdım. Şimdi fark edemiyorum hiçbirini. Renklerimi soldurdular. Affetmiyorum. Kıran, döken, parçalayan, umursamayan, yanımda olmayan kimseyi affetmiyorum. Yorgunum dedikçe yokuş oldunuz, elbet devran döner.
Yarın Dgs sınavım var. Dualarınızda yer verir misiniz bana çok ihtiyacım var 🥹 şimdiden teşekkür ederim Allah razı olsun ❤️
Az önce annemle balkondaydık. O işten geldi bende derse ara vermiştim. Sohbet ediyorduk yine açıldı konu eskilerden, babamdan. Unutmaya çalışsak bile yaşanılanlar o kadar içimize işlemiş ki