İçinden atamadığın bir acıyla yaşamak, her sabah aynı eksiklikle uyanıp yine de güne devam etmek..
Zamanın her şeyi iyileştirdiğini söylerler ama bazı kayıplar iyileşmez sadece insanın içine yerleşir. Bir gün onu düşünmeden geçirebilirsin, sonra hiç beklemediğin bir anda bir ses, bir koku, bir anı gelip kalbinde bıraktığı boşluğu yeniden hatırlatır. Çünkü bazı vedalar yaşanıp bitmez; insanın içinde yaşamaya devam eder.
Yas, kaybettiğin kişiyi unutamamak değil, onun yokluğunu hayatının bir parçası hâline getirmektir. Ve bazen en büyük cesaret, hiç dinmeyen bir özlemle yaşamaya devam edebilmektir.