Düşlerin Efendisi de Her Şeyi Kontrol Edemez
Sandman: Bebek Evi, ilk cildin ardından Morpheus’un yeniden kurmaya çalıştığı düzenin içinde geçen, birbirinden farklı karakterlerin ve hikâyelerin zamanla tek bir noktada birleştiği bir anlatı sunuyor. Rose Walker’ın etrafında şekillenen olaylar, düşler ve gerçeklik arasındaki sınırın ne kadar kırılgan olduğunu gösterirken, Neil Gaiman evrenini biraz daha genişletiyor.
İlk cilde göre Bebek Evi beni daha az içine çekti. Hikâye ilginç fikirler barındırsa da anlatının sık sık farklı karakterlere ve yan olaylara kayması akıcılığı zaman zaman zedeliyor. Bölümler kendi içinde güçlü olsa da bütünlük hissi ilk kitaptaki kadar kuvvetli gelmedi. Özellikle tam olayların merkezine yaklaşmışken başka bir hikâyeye geçilmesi okuma temposunu düşürebiliyor.
Bir diğer dikkatimi çeken nokta ise Morpheus karakteriydi. Kendi âleminin mutlak hâkimi olarak sunulan Düşler Kralı’nın bazı olaylar karşısında beklenenden daha etkisiz ve yetersiz görünmesi bende hafif bir hayal kırıklığı yarattı. Elbette bu durum karakteri daha insani ve kusurlu kılıyor olabilir, ancak anlatının bazı anlarında sahip olduğu gücün gölgesinde kalan bir figür gibi hissettirdi. Buna rağmen Gaiman’ın hayal gücü, atmosfer yaratma becerisi ve çizimlerin etkileyiciliği sayesinde Sandman: Bebek Evi hâlâ okunmaya değer bir devam kitabı olarak öne çıkıyor. Özellikle serinin büyük resmini merak edenler için önemli bir durak niteliğinde. Ön
Kitapları Yakın!Alıntı
Kitaplara ne ihtiyacımız var ki? Onlarsız bir dünya, belki daha güzel bir dünya kurabiliriz. En nihayetinde insanın vaktini alan ve somut bir şeyler sunmayan kağıt parçalarıdır. İnsanın hayal dünyasında birtakım değişiklikler yapar, insanı çoğunlukla da üzerler. Kitapları yakmalı, bir daha onlardan bir dünya oluşturmamalı!
Fahrenheit 451 tam da bunun hakkında bir kitap. Kitaplara, yazılara ve yazarlara uzunca bir methiye aslında. Kitabın içindeki dünya tamamen distopik, insanların birbirlerine uzak olduğu, soğuk bir gelecek tasavvurudur. Öyle ya kitaplar bizleri huzursuz, mutsuz eden şeylerdir. Onları kafaları çıktığı an vurmalı, yakmalıdır!
Kitabın ana karakteri Guy Montag isimli bir itfaiyecidir. Buradaki itfaiyeciler bizlerin bildiklerinden oldukça farklı bir tiptedir. Onlar yangını söndürmez, yangını çıkartırlar. Artık evler yanmaz maddeler ile kaplanabildiği için tüm evin içi yakılır, tehlike imha edilir. İtfaiyeciler evde kitaplar olduğuna dair ihbar alırlar.
Bu dünyanın insanları birbirleri için hatta kendileri için dahi boş zamana sahip değildir. Onlar devamlı kulaklarında “deniz kabuğu” denen, günümüz kulaklıklarına oldukça benzeyen aletler takarlar. Geri kalan sürelerde çalışır, reklamlara maruz kalır ve birbirleri ile insanca hiçbir temasa girmezler. İnsanların içi dışarıdaki havadan daha soğuk ve ruhsuzdur.
Guy bu dünyadan bir kız çocuğu sayesinde çıkar. Adeta bir Morpheus olan McClellan ona hayatın hissetmekte, diğerlerine önem vermekte olduğunu söyler. Bundan sonra ise Guy'un yavaş yavaş değişimini, bildiği dünyanın sonunu getirmesini görürüz. Onun yolculuğu bize aslında hiç de yabancı olmayan tipte bir yolculuktur. Kahramanı uyandıran bir akıl hocası, kahramanın bulunduğu dünyaya isyan etmesi hikaye tarihi kadar eski bir temadır. O yüzden bu kitabı
Reklam
Rüyaların Efendisinin Karanlık Uyanışı
Sandman: Preludes & Nocturnes, Neil Gaiman’ın hayal gücünü karanlık bir masalla harmanladığı, çizgi roman dünyasında ayrı bir yere sahip başlangıç hikâyesi. Rüyaların efendisi Dream (Morpheus), bir grup insan tarafından ritüelle yakalanıp yıllarca tutsak tutulduktan sonra özgürlüğüne kavuşur. Ancak bu esaret, hem onun gücünü hem de rüya âleminin düzenini altüst etmiştir. Dream, kaybettiği eşyalarını ve eski gücünü geri kazanmak için karanlık, tuhaf ve zaman zaman ürpertici bir yolculuğa çıkar.
İlk cilt boyunca Gaiman, klasik bir süper kahraman hikâyesi anlatmak yerine mitoloji, korku ve gotik unsurları iç içe geçirerek çok katmanlı bir evren kuruyor. Dream karakteri ne tam iyi ne de kötü; daha çok kuralların ve dengenin temsilcisi. Bu da onu alışılmış karakterlerden ayırıyor. Özellikle cehennem sahneleri, rüyalar ile gerçeklik arasındaki geçişler ve yan karakterlerin derinliği, hikâyeye ayrı bir ağırlık katıyor. Yer yer karmaşık ama bir o kadar da merak uyandıran yapısı, okuyucuyu sürekli tetikte tutuyor.
“Sandman: Preludes & Nocturnes”, herkese hitap eden kolay bir başlangıç değil; aksine okuru zorlayan, düşündüren ve atmosferiyle içine çeken bir eser. Ama sabredip bu dünyanın içine girince, sıradan bir çizgi roman okumadığınızı net şekilde hissediyorsunuz. Gaiman, daha ilk ciltten “bu hikâye farklı olacak” dedirtiyor ve zihinde uzun süre kalacak bir kapı aralıyor.
Morpheus- Postlude:Watching Over MeAlıntı
Puan vermedi
Nasıl oldu da hala aklım sende kaldı? Merakım mı beni endişelendiren yoksa seni merak edişim mi ? Bir köşede duruyorsun hala zihnim de acaba şuan nasılsın.Geceleri uyuyabiliyor musun ? Yoksa bunların hepsi özlemin birer parçası mı.Gemici düğümü gibi çözülmesi gerekiyor iken bu düşünceler beni iyice bağlıyor.Ulaşılamayacak olan mektuplar var.Belki görürsün umuduyla yazılan.Sahi seninde aklına esiyor muyum yaz rüzgarları gibi?
Selam Elma Yayınevi , Bilgi-İyilik-Kişisel Gelişim serisinden #hayatımızınasıltasarlamalıyız isimli kitabı #okudumbitti
Yazarın kitaba başlarken söyledikleri çok hoşuma gitti. "Neden bu kitabı okumalısınız?" Eskiden sadece kapağı ya da arka kapak yazısı hoşuma gittiği için kitap alıp okuyabilirdim. Ancak artık değiştim, kitabı alırken araştırıyorum ve neden okumalıyım sorusunu defalarca kendime soruyorum. Benzer bir çok kişisel gelişim kitabı varken neden bu kitap, neden şimdi okumalıyım ve neden yazar bu kitabı yazdı Cevaplar kitabın içeriğinde saklı
Yazar mühendis olmasının getirisi ile kitabı bir modele dayandırmış ve bu modeli yaklaşık on yıl kendi hayatında uygulayarak deneyimlemiş, olum(lu)suz ettiklerini bizzat yaşamış. Bu kitap şunu yapın, bunu yapmayın gibi direktifler ile değil yaşamdan örnekler ve bilimsel dayanaklar ile ilerliyor ve merkezinde ise biz varız.
Bu hayatı kendimiz mi seçtik yoksa bizim için seçilen hayatı mı yaşıyoruz Başlangıç sorusu nokta atışı bir tespit. Çoğumuz hayatın seyri, ailenin kararı, garanti meslek diye yaşadığımız bu noktaya geldik. Peki bu durumdan memnunum muyuz? Hayatımızı değiştirebilecek güzel sahip miyiz???
Farklı bilimlerden oluşan kitapta her bölümde dönüp bir kendime, yaşamıma ve geldiğim noktaya baktım. Kişisel gelişim kitaplarının amacı da bu değil mi?!!! Kendimizi daha ileri götürmek, yaşam şartlarımızı veya bakış açımızı değiştirmek...
"Benim dediğimi yap yaptığını yapma"demişler. Çoğu şeyi aslında bilmeme ve zamanında uygulamama rağmen zamanla sadece tavsiyelerde kalıyor ve çizgiyi tutturamıyor yolumdan sapıyorum. Matrix'ten Morpheus'un dediği gibi " Yolu bilmekle yolda yürümek arasında fark vardır. Biz uygulamadıktan sonra tavsiyelerimize kim kulak asar
Hedefimizi belirleyeceğiz, plan yapacağız ve
Ba-yı-lı-yo-rummmm. Gerçekten o kadar severek okuyorum ki başından kalkamıyorum okurken. Morpheus’un karizmatikliği zaten başka bir seviyeye çıkıyor hikayeyi… Üçüncü cilde geçiyorum direkt burdan.
Reklam
Reklam