Bilgiyle nasıl barışacağız?
“Öğret bana, nasıl unutulur düşünmek?”
“Çok şey bilirsen çabuk yaşlanırsın.”
“Cehalet mutluluktur”
Bu mottolar, totaliter bir rejimin halkı kontrol etme aracı olarak karşımıza çıkıyor. Peki, bu yazarlar neden bilmek, düşünmek ve sorgulamak üzerine bu kadar karamsar sözler sarf etmiş? Bilgi ve düşünce, insanı mutsuzluğa mı mahkûm eder? Cehalet gerçekten mutluluk mu getirir? Bu sorular, insanlığın yüzyıllardır kafa yorduğu, felsefi ve psikolojik bir ikilemi işaret ediyor. Gelin, bu konuyu derinlemesine inceleyelim.
Bilgi, insanlığın en büyük hazinelerinden biri. Bilim, sorgulama ve araştırma, medeniyetin ilerlemesini sağlayan motorlar. Ancak Pessoa’nın “düşünmeyi unutma” isteği, bilginin ve düşüncenin ağırlığını vurguluyor. Düşünmek, çoğu zaman zihni bir labirente hapseder. Pessoa, belki de zihnin bitmek bilmeyen sorgulamalarından, varoluşsal kaygılardan yorulmuş bir ruhun feryadını dile getiriyor. Düşünmek, insanı gerçekle yüzleştirir; ama bu gerçekler bazen acı verici olabilir. Ölüm, anlamsızlık, yalnızlık gibi kavramlar, düşünen zihnin sıkça ziyaret ettiği duraklar. Pessoa’nın bu sözü, belki de zihni susturup sadece “olmayı” arzulayan bir yakarış.
“Çok şey bilirsen çabuk yaşlanırsın” sözü ise bilginin başka bir yönüne işaret ediyor. Bilgi, sorumluluk getirir. Ne kadar çok bilirsen, dünyanın kusurlarını, adaletsizliklerini ve çelişkilerini o kadar net görürsün. Bu farkındalık, masumiyetin kaybolmasına, hayatın basit zevklerinden uzaklaşmaya neden olabilir. Toplumun ikiyüzlülüğünü, kendi iç çatışmalarını ve varoluşun ağırlığını sorgularken, bilginin insanı nasıl yorduğunu gözler önüne seren bir eser vardı.
George Orwell’in 1984’ünde “Cehalet mutluluktur” (Ignorance is bliss), Parti’nin halkı kontrol etmek için kullandığı bir propaganda sloganı. Bu söz, cehaletin
Reklam
Ya da dengeli uyum
Kast sisteminin tepesine tırmanarak kazanamazsınız.
En başta içine hapsolmayı reddederek kazanırsınız.
Naomi Wolf
Naomi Wolf“Öğret bana, nasıl unutulur düşünmek?”
“Çok şey bilirsen çabuk yaşlanırsın.”
“Cehalet mutluluktur”
Bu mottolar, totaliter bir rejimin halkı kontrol etme aracı olarak karşımıza çıkıyor. Peki, bu yazarlar neden bilmek, düşünmek ve sorgulamak üzerine bu kadar karamsar sözler sarf etmiş? Bilgi ve düşünce, insanı mutsuzluğa mı mahkûm eder? Cehalet gerçekten mutluluk mu getirir? Bu sorular, insanlığın yüzyıllardır kafa yorduğu, felsefi ve psikolojik bir ikilemi işaret ediyor. Gelin, bu konuyu derinlemesine inceleyelim.
Bilgi, insanlığın en büyük hazinelerinden biri. Bilim, sorgulama ve araştırma, medeniyetin ilerlemesini sağlayan motorlar. Ancak Pessoa’nın “düşünmeyi unutma” isteği, bilginin ve düşüncenin ağırlığını vurguluyor. Düşünmek, çoğu zaman zihni bir labirente hapseder. Pessoa, belki de zihnin bitmek bilmeyen sorgulamalarından, varoluşsal kaygılardan yorulmuş bir ruhun feryadını dile getiriyor. Düşünmek, insanı gerçekle yüzleştirir; ama bu gerçekler bazen acı verici olabilir. Ölüm, anlamsızlık, yalnızlık gibi kavramlar, düşünen zihnin sıkça ziyaret ettiği duraklar. Pessoa’nın bu sözü, belki de zihni susturup sadece “olmayı” arzulayan bir yakarış.
“Çok şey bilirsen çabuk yaşlanırsın” sözü ise bilginin başka bir yönüne işaret ediyor. Bilgi, sorumluluk getirir. Ne kadar çok bilirsen, dünyanın kusurlarını, adaletsizliklerini ve çelişkilerini o kadar net görürsün. Bu farkındalık, masumiyetin kaybolmasına, hayatın basit zevklerinden uzaklaşmaya neden olabilir. Toplumun ikiyüzlülüğünü, kendi iç çatışmalarını ve varoluşun ağırlığını sorgularken, bilginin insanı nasıl yorduğunu gözler önüne seren bir eser vardı.
George Orwell’in 1984’ünde “Cehalet mutluluktur” (Ignorance is bliss), Parti’nin halkı kontrol etmek için kullandığı bir propaganda sloganı. Bu söz, cehaletin
İki kulağımızın arkası kaldı görmediğimiz yer mi anadolu çoçuğu bilmezler ki ben kalabalık bir yalnızım , adı bende de gizli bir kadındı istanbul fakat ne haliniz varsa gülün dedik o yüzden memento mori
ha bide carpe diem
Reklam
Reklam