Zararımıza da olsa, hakikati bilmenin, bilmemekten daha büyük bir olgunluk olduğunu göz önüne alarak, az neşeli fakat çok bilgili olmanın daha iyi olduğunu kabul ediyorum: böylece ruhumuzun en memnun olduğu an, en neşeli olduğumuz zaman değildir; tersine büyük neşeler genel olarak donuk ve ciddidir, kahkahalı neşelerse, ufak ve geçicidir.
Beraberdik ama ayrıydık. Yan yanaydık ama uzaktık. Sevişiyorduk fakat tatmin olmuyorduk. Birbirimizin gözlerinin içine bakıyor ve orada mahvolan hayatlarımızı görüyorduk.
Düşünmekten kaçtığım zamanları çok seviyordum ama karşımda o konudan bahsettiğinde, susamıyordum. Susamayışlarımın çoğalmasından korkuyordum. Eğer çoğalırsa bu konu aramızda konuşulabilir bir hal alırdı ve o zaman normalleşirdi. Normalleşmesini istemiyordum.