Beraberdik ama ayrıydık. Yan yanaydık ama uzaktık. Sevişiyorduk fakat tatmin olmuyorduk. Birbirimizin gözlerinin içine bakıyor ve orada mahvolan hayatlarımızı görüyorduk.
Düşünmekten kaçtığım zamanları çok seviyordum ama karşımda o konudan bahsettiğinde, susamıyordum. Susamayışlarımın çoğalmasından korkuyordum. Eğer çoğalırsa bu konu aramızda konuşulabilir bir hal alırdı ve o zaman normalleşirdi. Normalleşmesini istemiyordum.
Bu dünya için fazla kötüsün ama inkar edemediğim masum bir tarafın da var! Çocuksun. Etrafında gördüğü şeyi kendisine ayna edinmiş bir çocuk... Büyüyememiş, yazık edilmiş bir çocuk.