"İhsan o günden sonra hayatının sonuna kadar; 'Âşık oldun mu?' diye soranlara, 'elbette' diyecekti ve her zaman şu cümleyi de ekleyecekti: 'O şimdi evde.' Bu cümleyi de ekleyince o günleri yeniden yaşıyormuş gibi boşluğa bakıp bir filmi seyrediyor gibi gülümseyecekti."
"Sanki bilerek hüzne teslim olurdu. Hatta bazı zamanlar, 'Hüzünden, hüzünlenmekten hoşlanıyor muyum ne?' diye kendi kendine sorduğu bile olurdu. Hüznün deryasında kendi kendini kaybettiğinde aynı anda da kendini bulurdu. Kendini bulduğu anlarda ise asıl kayboluşunu yaşardı."