Bluesky
@mrtgr
Hide your patches my heart...
Yüreğini kolla ölmeden çürüyorsun...
Ruhum..
Mısara çekiyorum. Haberin olsun...
Fuck small talk，let me see your soul...
#40340140
Yüksek lisans
Wan
35 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çoğu hareketim önceden planlanmış gibiydi. Sanki ben karar vermiyordum bunlara. Kim planlıyordu bilmiyordum. Ama bu hareketler otomatik olarak garip bir refleks olarak çıkıyordu benden. Kendimi korumak için miydi bütün bunlar?.. Kendimi korumak içinse neden her otomatik tepkimden, garip bir refleks olarak çıkan davranışlarımdan sonra içimde tarifsiz bir sızı oluşuyordu? Neydi bu tarifsiz sızı? Kendimi korumak için mutlaka bu sızıyı duymam mı gerekiyordu?
Aslında bu sızının ne olduğunu bugün daha iyi anlıyordum. Benden kopan benliğimin, ruhumun gizli çığlığıydı bu sızı aslında. Her otomatik hareketimden, kendimi korumak için benden çıkan her refleksten sonra içim boşalıyordu. Her defasında kendimi anlama, hissetme yeteneğim biraz daha azalıyordu… Kendimi koruduğumu sanırken aslında kendimi usul usul yitiriyordum…
Nedenini bir türlü çözemediğim göğsümün üzerinde çırpınan huzursuzluk aslında bundandı. O yapışkan, bunaltıcı telaş. O içimi sarsan tedirginlik…
Rakiptim sanki kendime. Sanki içimde birisi bana rağmen beni mutlu etmeye, başarılı, sevilen, iyi bir insan haline sokmaya çalışıyordu.
Sanki biri kalbime bıçak sokuyor, beni ağır ağır öldürüyor, öldürürken de, bu senin için en iyi olanı, direnme, senin için çok iyi olacak, diyordu…
Sahte davranışlar, sahte etkinlikler içinde geçiyordu günüm ve bunun beni adım adım öldürdüğünü görüyor ve hissediyordum. Buna karşı çıkarsam ne olacağını bilmiyordum. Şunu biliyordum sadece, buna karşı çıkarsam ağır ağır ölmekten daha kötü şeyler geleceği kazınmıştı kafama…
Neydi bu ağır ağır ölmekten daha kötü olan* Kim, neden kazımıştı kafama bunları?
Nedeni bilmediğim bu korkunun o ürküntü verici uğultusunu içimde duyardım çoğu zaman… Nereye kaçsam bu uğultu benimle birlikte gelirdi…
Cezmi Ersöz
Yüreğini Kolla Ölmeden Çürüyorsun
Gabriel Garcia Marquez
"Tanrı bir an için paçavradan bebek olduğumu unutup can vererek beni ödüllendirse, aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim, ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm. Eşyaların maddi yönlerine değil anlamlarına değer verirdim. Az uyur, çok rüya görür, gözümü yumduğum her dakikada, 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm. İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır. Başkaları durduğu zaman yürümeye devam ederdim. Başkaları uyurken uyanık kalmaya gayret ederdim. Başkaları konuşurken dinler, çikolatalı dondurmanın tadından zevk almaya bakardım. Eğer Tanrı bana birazcık can verse, basit giyinir, yüzümü güneşe çevirir, sadece vücudumu değil, ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım. Tanrım, eğer bir kalbim olsaydı nefretimi buzun üzerine kazır ve güneşin göstermesini beklerdim. Gökyüzündeki aya, yıldızlar boyunca Van Gogh resimleri çizer, Benedetti şiirleri okur ve serenatlar söylerdim. Gözyaşlarımla gülleri sular, vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç yapraklarından öpmek isterdim. Tanrım bir yudumluk yaşamım olsaydı… Gün geçmesin ki, karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim. Tüm kadın ve erkekleri, en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim. Ve aşk içinde yaşardım. Erkeklere, yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım. Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanr. Çocuklara kanat verirdim. Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım. Yaşlılara ise ölümün yaşlanma ile değil unutma ile geldiğini öğretirdim. Ey insanlar! Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim. Tüm insanların, mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden, dağların zirvesinde yaşamak istediğini