Nezamn ağır bedeller ödenecekse, Allah Rasulu (sav) o bedeli önce kendi ailesine ödetiyor. Kendi hanesine, kendi yakınlarına... Ne zaman mevki, makam, ganimet, rahatlık söz konusu olursa ozamn da kendi ailesini asla kayırmıyor.
Efendimiz(sav) 50 küsür yaşındayken Medine deki mescitte namaz kıldırıyor. Fatihayı okumaya başlıyor ama bitiremiyor. Ağlıyor,ağlıyor... Sonra bitiriyor namazı ve sahabe soruyor: "Ya Rasulallah! Bugün namazda çok duygulandınız ne oldu?" Efendimiz (sav) şöyle diyor:"Aklıma annem geldi. Dedim ki şimdi annem hayatta olsaydı,bende eve varsaydım, başımı dizlerine koysaydım.. 'Ey anacığım! Oğlun geldi,' deseydim, o da benim saçlarımla oynasaydı..."