Alzheimer1blog
@mrzda_n
Sonsuz bir sevgiSən QARABAĞ
Reklam
Bütün gördüklerim içinde yalnız sensin hep görmek istediğim, dokunduğum her şey içinde. Senin tenindir hep dokunmak istediğim: seviyorum senin portakal kahkahanı, hoşlanıyorum uykudaki görüntünden. Ne yapmalıyım, sevgilim, sevdiceğim, bilmiyorum nasıl sever başkaları, eskiden nasıl severlerdi? Yaşıyorum, bakarak, severek seni, aşk tabiatımdır benim. Her ikindi daha da hoşuma gidiyorsun. Nerde o? Hep bunu soruyorum kaybolduğunda gözlerin. Ne kadar geç kaldı! Düşünüp inciniyorum, yoksul, aptal, kasvetli duyuyorum kendimi. Geliyorsun sen, bir esintisin şeftali ağaçlarından uçan. Bu yüzden seviyorum seni, bu yüzden değil o kadar neden var ki, o kadar az, böyle olmalı aşk kuşatan, genel, üzgün, müthiş, bayraklarda donanmış, yaslı, yıldızlar gibi çiçek açan, bir öpüş kadar ölçüsüz.
Kadının ne halde oldugunu bilmiyordu adam ama kadın o hala her şeyden haberdarmış gibi atıyordu tüm adımlarını..
Ömrümün her anı bir kesit gibi ölümden. Kendim için yapıyorum artık yaptığım her şeyi, başkası için harcayacak tek bir anım kalmadı benim. Attığım her adımı kendim için atıyorum. Bir bardak şarabı kendim için içiyorum. Geçtiğim her sokakta yitirdiğim benliğimi cebimde buluyorum. Sonra gözlerim kararıyor, üzerime düşen her bir kar tanesi yüzünden buz kesiyor bedenim. Aklıma düşüyor gülüşün, sıcak tenini arıyor ellerim. Yokluğunda üşüyorum sevgilim, ellerim üşüyor. Kalbim tir tir titriyor... Ben sensizliğe alışmak istemedikçe sensizlik beni tutsak ediyor kendine. Kaçamıyorum ondan, bileğimdeki prangalar yolumu kesiyor. Gerçeklerden kaçıyorum, sensiz olan uykulardan kaçıyorum. Ölüm tadında sensizlik, kayboluyorum.