Şimdi örneklendirmeyecek olsam bile bir çok şair sokak temalı şiirler yazmış mamafih Heraclitus "Aynı nehirde iki kez yıkanamazsınız: Çünkü nehir aynı nehir değildir ve siz aynı siz değilsiniz." der ve değilin bile aynı değil olmadığı yerde bana tekrar sokakları sorgulatır. Aynı sokaktan iki kez geçilmez!!
Yani azizim mümkün olanı mümkün kılabilmek pek meziyet değil ama yaşıyor olmak da bence bir meziyet olmadığı için vaktin geçiyor oluşunu sadece oluşla ilişkilendirmeyi daha doğru buluyorum.
Yanıp tutuşuyorum, hayaliyle bir dağın ;
Karanlık boşluğunda sonu mavi sokağın.
Ama o eski şarkı ahenkle duyuluyor
Sonu mavi sokağın karanlık boşluğunda
Ve şu uzak dağların aç kurtları uluyor
Sonu mavi sokağın karanlık boşluğunda
Yanıp tutuşuyorum hayaliyle, bir dağın :
Karanlık boşluğunda, sonu mavi sokağın!
Sonu mavi sokağın karanlık boşluğunda ;
Vakit gece, işçiler saatini kuruyor.
Ve yine evsiz adam bu sokakta duruyor.
Sonu mavi sokağın karanlık boşluğunda .
Yanıp tutuşuyorum hayaliyle bir dağın ,
Karanlık boşluğunda sonu mavi sokağın.
En son mumu üfleyip söndürüyor dudağım,
Sonra kararır boşluk ve karanlık sokağım .
Ben nereye kaçsam da burda gerçek durağım ;
Karanlık boşluğum ve sözde mavi sokağım.
Yanıp tutuşuyorum hayaliyle bir dağın !
Karanlık boşluğunda sonu mavi sokağın.