¶ Ben bir insanım.
Toprağına kurban olduğum canım ülkemde yeryüzü sofrasının bir misafiri kadar yer almak ve en fazla o nispette yaşamak istiyorum.
Kederle harmanlanmış bu topraklara dair bitmeyen bir umudum var ve bitmesin istiyorum.
Affetmeyi alışkanlık haline getirmek, arsıza cesaret vermekten başka bir şey değildir!
.
.
.
Bil ki,
Affedilmeye en çok sen layıksın!
Çünkü affeden yürek affedilmeyi hak eder!
Hele ki kendi iç dünyasında!