Tuba Ulaş

"Sen Çeykel değilsin, he mi?" diye sordu. Sefil Ali gözlerini kaçırdı, yüzünü eğdi. Şeyh Bedreddin "Bilmiştim..." dedi. "Bilmiştim de... Ben insanların iç yüzlerinin değişmesine alışmıştım. Meğer dış yüzleri de değişirmiş yeri geldiğinde. Al sırtımdan samur kürkü ağır gelmeye başladı!"
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ağacı kesen baltaya, ağacın sapı bizdendir demesi gibi sineye çeker olanları.
Gönül körü
Desene o da bizden? Ama sen eskiden böyle değildin herhal? Kendini sonradan bırakmış gibisin, neden? Gönül işi mi? Yoksa dünyada yüzüne bakılacak adam kalmadığını anlayınca, gönül körü mü oldun?
Sayfa 255·Kitabı okudu
Bilmek bilmemekten daha eyidir beğim. ... Bilmenin de bir acı hoşluğu olur.