Tek Kitabı İle Beni Tavladı Aytmatov
İlk kez Cengiz Aytmatov okudum, iyi ki de okumuşum. Bir kitapta yorum yapmak doğru değil belki ama çok iyi bir yazar bence. Kısacık bir hikayede pek çok şey verdi bana kendisi.
Denize açılan üç yetişkin ve bir çocuğun hikayesinde hayatta kalma mücadelesini anlatırken denizi, denizde olma hissini çok güzel geçiriyor okuyucuya kitap ki Aytmatov genelde bozkır hikayeleri yazarmış. Bu kitapta denizi yazan Aytmatov bence harika bir iş çıkarmış dahası denizi anlatırken de karayı, toprağı, dağı çok minimal düzeyde ama çok etkili kullanmış. Bana verdiği bu hissiyat, yapmamı sağladığı şu çıkarım bile kitabı beğenmeme yeter aslında, çünkü benim için edebiyat, kitap okumak biraz da budur, böyle şeyleri görüp kelimelerin gücüne hayranlık duymaktır. Ancak Aytmatov daha fazlasını da yapıyor bu kitapta. Bir kültüre dair de güzel manzaralar sunuyor okuyucuya ve bunu çok ustaca yapıyor. Denizin ortasında 3 adam ve bir çocuk, susuz kalıyorlar; rüyalar, hayaller görüyorlar ve biz bu rüyalar, hayallerde onların yaşamına, kültürüne tanık oluyoruz. İşte benim için ikinci bir hayranlık noktası. Neden peki?
Şimdi yazar bir hayatta kalma hikayesi anlatırken aynı zamanda bir toplumun kültüründen manzaralar sunuyor. Bunu ustaca bir kurgu ile yapıyor bana göre. Denizin ortasında hayatta kalma mücadelesini anlatırken rüyaları, hayalleri kullanarak bu üç adamın ve çocuğun yaşamını bize anlatıyor, onları tanımamızı sağlıyor, aynı zamanda bir kültürü de anlatıyor. Bunları yaparken de arka fondaki denizi hiç unutturmuyor okuyucuya, kitabın başından sonuna kadar sizi o denizin ortasında tutuyor ve ilk sayfadan son sayfaya kadar karanın önemini, toprağa ayak basmanın, toprağın önemini de hep hissettiriyor. Tam da bu sebeple kitaba seçtiği isme hayranlık duymamak da imkansız benim için işte.
İncecik