Yurt dışına çıkan bazı insanların ortak bir refleksi var:
Gittikleri her yerde gördükleri her düzenli şeyi, her işleyen sistemi, her küçük konforu, Türkiye ile karşılaştırmak.
Ama bu karşılaştırma çoğu zaman adil bir kıyas değil; daha çok, içeriden kopmuş bir bakışın dışarıdan konuşma çabası. Burada eleştiri ile hor görme arasındaki farkı ayırmak gerekiyor.
Eleştiri, iyileştirme isteğinden doğar.
Hor görme ise kopuştan.
Peki ben merak ediyorum sizden sonra bu ülkede yaşamak zorunda olacak çocuklarınıza bu kadar kötü düşünce aşılayarak onlara nasıl bir gelecek kurmayı planlıyorsunuz? Onlara eleştirmeyi öğretin, kopmayı, bırakmayı değil. Onlara umut aşılayın.